Θα ξεκινήσω αυτή την κατάθεση με κάτι που σκόπευα να γράψω στο τέλος: Αν δεχθούμε ότι στην κοινωνία που ζούμε αντιμάχονται κατά βάση δυο τάξεις τότε είτε είσαι σουβλατζής είτε είσαι ο dj της καρδιάς μου θα πρέπει να αποδεχθείς ότι θα καταλήξεις είτε ο Σάββας με τα κεμπάπ είτε ο dj που παίζει για κάποια μπαρ ή για κάποια φεστιβάλ για να μη πεθάνει της πέινας. Ο 3ος δρόμος για τη ζωή είναι να ανοίξεις ένα συνοικιακό σουβατζίδικο που το πηδάει η εφορία και τα χρέη για να μπορέσει να βγάλει το σούπερ ουάου κέρδος των 1.000 ευρώ το μήνα και να συντηρήσει την οικογένεια του σουβλατζή. Υπάρχει 3ος δρόμος για τον dj/μουσικό όμως;
Πολλοί διατείνονται ότι υπάρχει και είναι η αυτοοργάνωση εγχειρημάτων ενώ ταυτόχρονα τα προς το ζην τα προσφέρει η ενασχόληση με κάτι άλλο(μισθωτή εργασία άλλου αντικειμένου, μαγαζί που βασίζεται σε μια δεύτερη ή τρίτη ιδιότητα του ράπερ ή του dj, οικογενειακή οικονομική στήριξη, εισοδηματίας μέσω νοικιών ή άλλων κληρονομικά αποκτημένων εισοδημάτων). Επιστροφή στην αρχή του 'κύκλου': και πάλι καταλήγεις όσο και να μουσικώνεσαι να πρέπει να γίνεις αφεντικό, εργάτης ή γλυκός/άτιμος μικροαστός.
Από αυτή την άποψη η ελπίδα η δική μου, και της κοινωνίας όπως τη θέλουμε, είναι να αντιστέκεσαι στα αφεντικά όταν σου διαλύουν το ωράριο, θέλουν να μη κολλάνε ένσημα ή να σε πληρώνουν όποιο ποσό τους αρέσει κάθε φορά για την εργασία που προσέφερες. Αυτό συμβαίνει με φίλους εργάτες στον ιδιωτικό τομέα για παράδειγμα. Υπάρχουν τομείς στο σύστημα που ζούμε που δεν είναι απλά μια πρέσσα με ένα μουτζούρη εργάτη αλλά έχουν αυξημένη δημιουργική αξία; 2015 είναι η απάντηση. Η εποχή που καλλιτέχνης που αμοίβεται ηταν αυτός ή αυτή που τραγουδάει σε ένα χτισμένο πριν 500 χρόνια θέατρο και καταλήγει σε γκαλά με γιούς τσιφλικάδων και βασιλιάδων δεν θα ξαναγυρίσει. Όποιος προβληματίζεται από το γεγονός ότι το 1950 π.χ. παγκοσμίως αμοίβονταν για τις δημιουργίες τους και την αναπαραγωγή αυτών(εκθέσεις, συναυλίες, παραστάσεις) το 5% των καλλιτεχνών και τώρα μπορεί να αμοίβεται για την εργασία του το 20%(τυχαία νούμερα που δείχνουν μόνο μια αναλογία που αλλάζει μέσα στα χρόνια) τότε θα πρέπει να προβληματιστεί που το 20% δεν είναι 80% ώστε όλοι όσοι παράγουν καλλιτεχνικό έργο να μη γίνονται τα γρανάζια της πολιτιστικής βιομηχανίας αλλά διεκδικητικοί εργαζόμενοι.
Ναι αλλά αν δεχθείς να αμοιβεσαι από μια εταιρία δεν καταλήγεις κι εσύ γρανάζι;
Σε κάθε εταιρία, είτε μιλάμε για τη Sony που κυκλοφόρησε τον διάσημο δίσκο των Dead Prez που πίνεις στην υγειά τους συνέχεια, είτε για την ΕΠΕ που έχει ένα μπαρ στην Κολοκοτρώνη υπάρχει ένα πλειοψηφικό στρώμα μισθωτών εργατών(ανθρώπων που πληρώνονται από τη δουλειά που κάνουν με ένα στάνταρ κανόνα και αμοιβή-ωράριο, προϊόν που παράγουν οι εξυπηρετούν), το στρώμα των ανώτερων προϊσταμένων, manager (κ.ο.κ.) και το ανώτατο στρώμα των μετόχων, διευθυντών και αφεντικών. Αν θεωρεί κάποιος ότι οι Dead Prez έγιναν κάτι από τα 2 τελευταία στρώματα επειδή αμοίφθηκαν από την εταιρία με αντάλλαγμα το δίσκο τους ως προϊόν τότε θα πρέπει να πει στους σουβλατζήδες της αλυσίδας Σάββας ότι είναι πουλημένοι γραφειοκράτες που γαμάνε τη δουλειά όλων εμάς που ξεπαγώνουμε πίτες της γιαγιάς και ζυμώνουμε μπιφτέκια σπίτι μας. Και κατανοήστε ότι το ποσοστό κέρδους που προσφέρουν οι εργαζόμενοι του Σάββα είναι ανώτερο από αυτό των Dead Prez...
Από αυτό προκύπτει για μένα και το ποιος έχει δικαίωμα στην κριτική: αυτός που είχε πάντα. Το σύνολο των ανθρώπων που το μόνο που έχουν για να ζήσουν είναι την δύναμη τους να παράγουν σουβλάκια μπητ ή ραπ και ελπίζουν να βρουν μια δουλειά με βάση αυτά. Αυτοί έχουν δικαίωμα κριτικής. Αν πιάσω μια αξιοπρεπή δουλειά και έχω σταθερό εισόδημα ή ανοίξω ένα μαγαζί και πουλάω εσπρεσσο ή υπηρεσίες παντός τύπου(από εγκατάσταση δικτύων τώρα που παίρνω πτυχίο μέχρι γυμναστική)-για να γίνει κάποιος αφεντικό και να κάνει κριτική μάλλον δε το συζητάμε καν- τότε ως τι θα κάνω κριτική σε έναν μισθωτό dj, συγκρότημα ή ηθοποιό που πληρώνεται; Αν είμαι μισθωτός εργάτης τότε να κάνω κριτική άμα ΔΈΧΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ πληρώνεται ο καλλιτέχνης, γιατί μου μειώνει και τη δική μου εργατική δύναμη, τα ασφαλιστικά μου δικαιώματα περιορίζεται και , ω ναι, τα αφεντικά κερδίζουν. Αν είσαι τίμιος μικροαστός που έχει λεφτά να γράφει δίσκους ή να ανεβάζει παραστάσεις στον ελεύθερο του χρόνο τότε δε σε νοιάζει το 'κέρδος' από τη μουσική, το ξέρω.
Δεν είναι ότι δε σε νοιάζει το κέρδος μετά, είναι ότι σε νοιάζει αρκεί να μην έρχεται από κάτι που αυθαίρετα όρισες σαν ύψιστο αγαθό που "δε πουλιέται". Όχι παιδιά, πουλιέται, κι όπως κάθε τι που πουλιέται ή θα ενισχύσεις τον αγώνα για να απαλλοτριώθεί από τους ίδιους καταπιεζόμενους και εκμεταλλευόμενους που το δημιούργησαν ή θα μείνει για πάντα προϊόν, εκεί θα είναι και θα σου διαλύει τον εγκέφαλο. Η καλλιέργεια τομάτας στους κήπους μας δε θα ξηλώσει το Σκλαβενίτη από τη γειτονιά μας και θα απελευθερώσει τους εργάτες: στην καλύτερη δε θα ξαναγοράσεις τομάτες απ' έξω.
Καπιταλισμός και εμπόριο είναι κώλος και βρακί, όποιος έχει κάτι να αντιτάξει στην μαζική δράση των ανθρώπων που ζουν μόνο πουλώντας την εργατική τους δύναμη, να το κάνει και στη μουσική. Ένα μπαρ στα εξάρχεια ή ένα λαηβάδικο στο Γκάζι είναι το ίδιο ξεφτίλα να παίζεις όσο είναι η δουλειά που ο χ, ψ ράπερ πάει κάθε πρωί στη Συγγρού και φτιάχνει ντουί για λάμπες ή προγράμματα σε Java. Αν κάποιος φανταζόταν ότι ο καπιταλισμός θα άφηνε την τέχνη ελέυθερη κι ας είχε φτάσει το εμπόριο να κατακλύσει το σύνολο των αγαθών λυπάμαι, αλλά η απελευθέρωση δε θα έρθει από τα έξω, θα έρθει γιατί εκεί που σφυρηλατούνται οι αλυσίδες της εκμεταλλευσης-εκεί σπάνε.
Και από αυτή την άποψη θα συμμετείχα σε κάθε συναυλία ή φεστιβάλ που αν, δεν γίνεται από κάποια εταιρία, δεν συμμετέχουν φασίστες ή δεξιοί ή ποταμίσιοι και ταυτόχρονα, αν υπάρχει ιδιωτικό κέρδος, θα ζητήσω το μεροκάματο/νυχτοκάματό μου. Όπως όσα χρόνια έχω δουλέψει έτσι το κάνω. Και το κάνω με πίεση και ταξική αυταπάρνηση γνωρίζοντας ότι υπάρχουν έξω άνθρωποι που δηλώνουν κομμουνιστές ή αναρχικοί και παίξαν σε μπαρ και μαγαζιά με το αφεντικό να βγάζει 100άδες ευρώ σε ένα βράδυ και οι ίδιοι δεν απαίτησαν την εργατική αμοιβή τους. Δεν έχω τίποτα κοινό μαζί σας, οι σερβιτόρες και οι καθαρίστριες είναι αδέρφια μου, όχι εσείς. Λίγο πιο συγκεκριμένα, στο πρώτο κομμάτι, αν έβρισες απεργούς και κινήματα δε θα εμφανιστώ μαζί σου.
Δικό μου δημιούργημα είναι η φωτό της χειραψίας Κλιντ-Στ. Θεοδωράκη και δε μετάνοιωσα τίποτα.
Ταξική επιλογή είναι το "παίζω με ΙΚΑ και σταθερή πληρωμή στα μαγαζιά", όχι το δε παίζω σε μαγαζιά.
Φεστιβάλ, συναυλίες και αυτοοργανωμένες εκδηλώσεις Μάη και Ιούνη:
-
21 Μάη ξεκινάει το Φεστιβάλ του Μαρξισμού, θα προσφέρω ένα dj set την Παρασκευή 22/5 το βράδυ στο προαύλιο της ΑΣΟΕΕ. Το πλήρες φεστιβάλ αξίζει να το παρακολουθήσουμε όλοι:
http://www.sekonline.gr/images/general/M15NET.pdf
-
21 Μάη, Εκδήλωση στο Χιπ Χοπ καφενέ: Χιπ χοπ χωρίς ρίμες, Instrumental hip hop προβολή και pad session από καλούς τύπους(Viral, Loop) και μένα.
https://www.facebook.com/events/1123482577667206/
-
29 Μαη, Παρασκευή. Συναυλία μαζί με τον Infinik στο Φεστιβάλ ΕΑΑΚ Ιωαννίνων. Στη συναυλία συμμετέχουν και οι Νιο.Στε. και Social Waste
https://www.facebook.com/events/827706747284208/
-
12 Ιούνη,
Παρασκευή. Συναυλία στο Φεστιβάλ των Αναιρέσεων μαζί με τον Infinik. Επίσης στο line up, Φράξια, Βέβηλος, Στίχοιμα.
