Renegade instruments

Η δημοσίευση αυτή έχει δυο χαρακτηριστικά, είναι μακροσκελής και γράφεται στο πλοίο γυρνώντας από το mini tour στην Κρήτη με το Βδέλυγμα, τον Σοντερ και τον Δημήτρη Πάσχο. Το πρώτο γιατί δε γράφω πια ούτε μακροσκελή fb posts ούτε πύρινα πολεμικά. Για τους λόγους μου που θεωρώ σωστούς. Αλλά κυρίως γιατί έχουν γίνει πολλά που θα ήθελα να υπεραναλύσω αλλά ο πολύς αχρείαστος χρόνος υπάρχει μόνο σε κάτι τέτοιες στιγμές. By the way αν θέλετε να μάθετε πως απόλυτα νομότυπα να πιείτε freddo espresso με 1,45 αντί για 3,80 στο καράβι μη διστάσετε να με ρωτήσετε. Αλλά κάτι έλεγα ότι θα πω “για τα πολλά που έγιναν”. Ακουμπάν και δεν ακουμπάν το χιπχοπ και τη μουσική εν γένει, ακουμπάν και δεν ακουμπάν την πολιτική και την μισθωτή εργασία. Δηλαδή τα κάνουν όλα. Πολιτιστικά-πολιτικά φεστιβάλ, σεξισμός, τουρ και ταξική πάλη λοιπόν.

Θα αρχίσω από το τελευταίο οπότε αν λέμε τώρα θέλετε να διαβάσετε κάτι πιο προχώ, να ξέρετε αυτό εδώ είναι κι όχι το αν ο Σύριζα αποφάσισε να διαλύσει με καπιταλιστικό αριστερισμό το φοιτητικό κίνημα και το χιπ χοπ κίνημα και πήρε όσο έπαιρνε το σχήμα μου η Πρωτοβουλία Γένοβα στα κακά της. Την Τετάρτη το πρωί μιας, και ξεμέιναμε στο Ρέθυμνο που ήταν η πρώτη στάση του τουρ, πήγα στην απεργιακή συγκέντρωση, στο προαύλιο του ΓΝ Νοσοκομείου. Η μαζικότητα λόγω της πόλης δε μου έδινε να καταλάβω τι γινόταν εκεί που παίζεται το παιχνίδι αλλά χάρηκα γιατί τα ποσοστά συμμετοχής, ειδικά νοσοκομειακών και δασκάλων ήταν αρκετά καλά από ό,τι άκουσα από τον κόσμο. Στην Αθήνα όμως, οι φωτογραφίες ήταν ενδεικτικές, νομίζω έχει να γίνει τόσο πυκνή διαδήλωση από την Πανεργατική απεργία του Φλεβάρη. Κρατούμενο αυτό για όσους ξιφουλκούν όλη μέρα στο fb για ταξικό μίσος αλλά ασχολούνται με ζητήματα που είναι low cost κλάσμα της ταξικής πάλης. Συνεχίζουμε οπότε. Μπορούμε να κάνουμε ένα μεγάλο απεργιακό κίνημα, γιατί ήδη γεννήθηκε. Άρχισε να περπατάει παιδιά.

<1 span="">

Σεξισμός και σεξουαλικότητα, μεγάλο κεφάλαιο. Δεν ξέρω αν φταίει η επίμονη ανάγνωση του Ένγκελς ή οι εκπληκτικές εισηγήσεις που έχω ακούσει στα φεστιβάλ του κόμματός μου, αλλά παιδιά, ας ξεκινήσουμε πρώτα από το ότι ζούμε σε μια κοινωνία που η μόνη έκδοση της σεξουαλικότητα που δεν είναι ταμπού είναι η κουλτούρα του ξέκωλου, βγήκε και ένα βίντεο κλιπ μάλιστα που το επιβεβαιώνει και φυσικά κι αυτή σε ετεροφυλική έκδοση. Κάθε άλλη αναφορά στη σεξουαλικότητα συνήθως αντιμετωπίζεται στην καλύτερη με αντιδράσεις τόσο ταμπού όσο αυτή του κοβερ του ομώνυμου επιτραπέζιου παιχνιδιού. Οπότε η πρόκληση που δεν είναι κομμάτι της σεξιστικής κυρίαρχης ιδεολογίας είναι αυτή που σε ένα βαθμό καταργεί τα υποκείμενα. Τα κομμάτια που μειώνουν τις γυναίκες, τους γκέη, τις λεσβίες και γενικά ό,τι “βγαίνει” σε άνθρωπο και το θέλει μειωμένο η κυρίαρχη ιδεολογία, δεν είναι το πρόβλημα τους ότι μιλάνε για σεξ, κάβλωμα και καλό ξεκάβλωμα, το πρόβλημά τους είναι η δημιουργία υποκειμένων και αντικειμένων της σεξιουαλικότητας και η χρήση ενεργητικών και παθητικών σεξουαλικώς εκφραζόμενων ανθρώπων. Αν συμφωνούμε εδώ, φίλε από τη συλλογικότητα που επι σκηνής και από μικρόφωνο διαμαρτυρήθηκες στο Βδέλυγμα, να μας πεις τι μουσική και τι στίχους ακούς. Γιατί αυτό που κάνει σε κάποια κομμάτια ο Αντώνης σε γκέη έκδοση, δε ξέρω καν αν υπάρχει ακριβώς σε στρέητ έκδοση(κάτι δηλαδή που αντιβαίνει τον από πάνω κανόνα), οπότε ή ο καπιταλισμός βρήκε ένα γκέη να του κάνει τη δουλειά ή μας μετράει λάθος το youtube τα views και έπρεπε να έχουμε αυτά του σεξιστή που έκανε το dab. Κάτι άσχετο με το συγκεκριμένο αλλά σχετικό με τη σεξουαλικότητα και συζητήσεις που είχαμε τελευταία, είναι ότι δε ξέρουμε πως θα είναι η σεξουαλικότητα στον κομμουνισμό, αλλά αυτό που σίγουρα δε θα είναι, είναι σχετικά σταθερές και ετεροφυλόφιλες σχέσεις. Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ του '80. Μήτρα της γενιάς μας, κυριολεκτικά, μεταφορικά και καθόλου υποτιμητικά. Οπότε λέω ότι όσο δεν είχαμε σοσιαλισμό οικονομικά το 80, άλλο τόσο δεν είχαμε και κομμουνισμό σεξουαλικά.

“Καλά θα παίξει ο Λεξ για φεστιβάλ του Συριζα;”. Δεν ξέρω γιατί τόσος ντόρος αλλά η πλειοψηφία των πολύ γνωστών καλλιτεχνών (κάθε μουσικής) παίζουν συνήθως με διοργανωτή/έδρα ένα χώρο μέσων παραγωγής(κτίριο, ηχητικά, μικρόφωνα κλπ κλπ) που τα έχει ένα αφεντικό. Οπότε καταλαβαίνω το ότι ο Σύριζα είναι αυτό που είναι, αλλά και ο Λεξ είναι αυτό που είναι, κι όποιος νομίζει ότι οι πολιτικές απαιτήσεις από έναν Λεξ πρέπει να είναι επιπέδου ριζοσπαστικής πολιτικής, συγγνώμη αλλά στον πλανήτη Γη υπάρχουν άλλες επιστήμες για να ασχοληθούν με τέτοια πράγματα. Όχι η πολιτική. Σε έναν πλανήτη που οι ταξικές κοινωνίες διαδέχονται, εξελίσσονται και εν τέλει θέλουμε να καταργηθούν οι κρίση ανθρώπων και ομάδων για την πολιτική τους συνέπεια γίνεται σε διαδρομές πολιτικές που είναι όντως διαδρομές και όντως πολιτικές. Αν είναι να κρίνουμε τις επιλογές των καλλιτεχνών εν γένει με πολιτικό αντικαπιταλιστικό κριτήριο διαλέξτε άλλη παρέα. Ο καλύτερος μουσικός που ξέρω στην Ελλάδα δεν έχει καμία επαφή με την πολιτική άλλωστε, τι να κάνουμε συμβαίνουν κι αυτά, δε γίνεται κάθε γενιά να βγάζει και ένα Μίκη. Βέβαια με πολιτικό πρώτα και με μουσικό μετά κριτήριο πρέπει να κρίνονται οι ηγεσίες κομμάτων που οργανώνουν πολιτιστικά-πολιτικά φεστιβάλ. Οι ηγεσίες κομμάτων της αριστεράς με οργανωτές, στελέχη, μουσικούς που ασχολούνται με το πρόγραμμα ενός φεστιβάλ μας έχουν προσφέρει κατά καιρούς τόσα αχρείαστα βατόμουρα που θα θέλει ένας μέσος ακροατής να κάνει φίλο το Λεξ μετά: Βουρλιώτη στο Τρίτση, Asian Dub ασταμάτητα σε βαθμό σκορπιον-ισμού της μπάντας μέχρι να ξεκολλήσει η φάση από 3-4%, Ματιάμπα για πάντα στο Τρίτση, Σαββόπουλο στο πεδίο του Άρεως παλιά μέχρι να βγούμε από την ΕΟΚ, κομμουνάρικα αφιερώματα Μίκη κι ας είναι πιο ΕΠΑΜ κι απ' τον Καζάκη, και όλα αυτά πριν καπνίσω δυο τζούρες απ' το τσιγάρο μου. Οπότε τα μέλη ή φίλοι/ες οργανώσεων που έχουν προπαγανδίσει τά άνωθεν να μου κάνουν τη χάρη, αλλά αν η ηγεσία τους έχει χαμηλότερο κριτήριο από το Λεξ, λέω ότι δε φταίει ο Λεξ. Βέβαια ένα φεστιβάλ που οργανώνεται από πολιτική σκοπιά μεν(που δεν είμαι και πάντα σίγουρος) αλλά με κράχτη τους μουσικούς όποια δικαιολογία κι αν έχει χρωστάει την ύπαρξη του στη δημιουργία ενός προτύπου. Ποιο πρότυπο; Μα φυσικά τα πανηγυρικά φεστιβάλ της μεταπολίτευσης, μιας τρομερής περιόδου εργατικών αγώνων και ριζοσπαστισμού, για της οποίας τους πραγματικούς πρωταγωνιστές η επίσημη αριστερά του τότε επιφύλασσε μια γερή δόση σαπιόκρασων (αρκετές δεκαετίες πριν κατακλείσουν τα Περίπτερα και με σπρώξουν ορμητικά στα ενεργειακά ποτά), λαϊκού τραγουδιού και τον προαναφερθέντων τραγουδοποιούν που με λίγες εξαιρέσεις στοιχειώδους τιμιότητας άλλοι κατέληξαν στις αυλές της ΝΔ να παίζουν τους κωμικούς και άλλοι στο να γράφουν κομμάτια για τον Νταλάρα, που έτσι κι αλλιώς δεν έχει και μεγάλη διαφορά. Αν υπάρχει ιστορικός των φεστιβάλ στην Ελλάδα θα έπρεπε να γυρίσει πίσω σε εκείνη τη δεκαετία και να πάρει μετά το κίνημα ατόφια τη σύγκριση εκρηκτικής ριζοσπαστικοποίησης από τη μια και τελειωμένου ροζέ να κολλάει σε πάτους φθαρμένων από την απεργία και τη δουλειά 70s sneakers στην Αλεξάνδρας. Οι εργάτριες και οι εργάτες, η νεολαία, διασκεδάζουν, βγάζουμε γούστα, δεν χρειαζόμαστε πολιτικές συζητήσεις που είναι η ομιλία της ηγεσίας, άντε και μερικών φίλων και προς το τέλος αν διαολεμένο ξεκούρδισμα κιθάρας ή ένα γαμάτο μπητ για να μας παίρνει το μυαλό. Θέλουμε πραγματικές συζητήσεις, αντιπαράθεση με κανόνες κι όχι καφενείο, debate στο κίνημα-όχι για το ποιος θα φέρει το κοντινότερο σε rolling stones ή dead prezz. Ας λυθεί το πρώτο σε κάποια φεστιβάλ, και μετά θα φέρω τους Run The Jewels, εγώ με υποθήκη το σπίτι μου αν αλλάξει η δομή κάποιων φεστιβάλ.

Δε σας έχω όμως πει τίποτα για το τουρ, και είναι κρίμα. Κρίμα για αυτό το γαμάτο νεό ράπερ που αν υπήρχε διαδικασία υπογραφής συμβολαίων θα έπρεπε να δώσουμε λεφτά να τον υπογράψουμε. Για τον άνθρωπο που με τραγούδια και λόγια εξήγησε σε ένα κοινό αποτελούμενο από ένα ποτ πουρί της ρεθυμνιώτικης κοινωνίας πράγματα που άλλες εποχές θα ήταν πολιτισμικό σοκ. Για το καλύτερο λαηβ που έχουμε κάνει ποτέ βασικά αναλογικά με το πόσο σάπια πέρασα(Ρέθυμνο). Για το Δημήτρη που όλη την κριτική σκέψη και αυτοσυγκράτηση την έμαθε στο ωδείο, κι έτσι παραλάβαμε έναν άνθρωπο που σου καίει το μυαλό και τη διαλεκτική μέχρι να πιάσει το μπάσσο αλλά μετά ακούγεται σαν ένας πολύ καλός μπασσίστας που άκους σε ξένα γκρουπ. Προσωπικά το τουρ ήταν κουραστικό με έναν περίεργο τρόπο, δε με έκανε ποτέ να κοιμηθώ πολύ κι ας είχα το χρόνο κάποιες φορές, με έκανε σίγουρα πιο συντονισμένο και πιο οργανωτικό όμως. Στο Ρέθυμνο είχα τόση υπερένταση πχ, που για να βγάλω το Γάμα μου την καρδιά στα 80bpm, το σκεφτόμουν στα 75, να κάτι που δε μου είχε τύχει. Στα Χανιά είχα χαρεί τόσο που έστησα πικάπ χωρίς “ποδαράκια” πάνω σε ένα παλιό μπαρμπρίζ που έχει το όμορφο μπαρ για decks και δε κούναγε καθόλου, που μάλλον έκανα τα καλύτερα σκρατς της ζωής μου. Στο Ηράκλειο πήγα να κάνω το κόλπο και να βγάλω έναν ηχολήπτη από το καπέλο όπως το Δεκέμβρη αλλά κάποια πράγματα είναι ανθρωπίνως αδύνατα. Με διέλυσε μουσικά αυτό το πράγμα, αλλά είμαι σε περίοδο που τελειώνω το δίσκο μου και δε θα ασχοληθώ με τεχνικά προβλήματα άλλο.

Ξέρω ότι το Σάββατο 25/6 θα έχω ένα πρωτότυπο ριζοσπαστικό στιχουργικά σετ αφιερωμένο στους The Coup στη γιορτή της Εργατική Αλληλεγγύης στον κήπο του Συλλόγου Αρχαιολόγων στην Ερμού που πρέπει να έρθετε νωρίς για να παρακολουθήσετε την πολύ σημαντική συζήτηση ένα χρόνο από όταν χέστηκε η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα με το Όχι, την Παρασκευή στις 31/6 θα έχουμε ένα ωραίο σετ με το Βδέλυγμα και έναν mc guest στο Μικρό Καφέ στο Περιστέρι και καλή κορύφωση θα είναι το μεγάλο live τουΧιπ Χοπ Καφενέ στις 9 Ιούλη στην κεντρική πλατεία Περιστερίου όπου θα παίξω live ένα μισάωρο instrumental hip hop πρόγραμμα.

Δευτέρα 30 Μαΐου 2016

Περιοδεία στην Κρήτη, για την παρουσίαση/προώθηση του Κρέμα EP του Βδελύγματος

Το γράφω έτσι γιατί αυτό είναι η περιοδεία. Ξέρετε οι περιοδείες στην Ελλάδα, τουλάχιστον αυτές που ξέρει ο περισσότερος κόσμος, είναι συνήθως συνδεδεμένες με το άγρυπνο, αετίσιο θα έλεγε κανείς(κανείς όντως), κυνηγητό των δημοτικών και μη φεστιβάλ μουσικής από τους "έντεχνους". By the way που λένε και στην ταράτσα μου, η μεγαλύτερη μουσική πρόοδος στην Ελλάδα, πέρα από το ότι το χιπ χοπ είναι ποπ επιπέδου μουσική στη νεολαία(ναι, πρόοδος είναι), πρέπει να είναι το σε πόσο μεγάλο ποσοστό κόσμου η έννοια "έντεχνος" ηχεία πια υποτιμητικά. Σε μια περίοδο περίπου βδομάδας λοιπόν, θα επισκεφτούμε 3 πόλεις της Κρήτης (και μια της Αιτωλοακαρνανίας) για συναυλίες (πακέτο με πάρτυ) με βασικό κομμάτι τους την παρουσίαση του Κρέμα EP από το Βδέλυγμα.

Το είχαμε ξανακάνει με την κυκλοφορία του Ρεμπελ και βασικός στόχος είναι να το κάνουμε στο ίδιο και μεγαλύτερο εύρος (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Κομοτηνή, Γιάννενα, Λάρισα ίσως) ολοκληρώνοντας το tour στην ουσία το Σεπτέμβρη. Επίσης, στόχος είναι να γίνει το ίδιο με/για την κυκλοφορία του solo δίσκου του Sonder στο τέλος της χρονιας/αρχή της άλλης.

Με τον δίσκο μου που θα κυκλοφορήσει 28 Οκτώβρη για να τιμήσω το ότι πέφτει Παρασκευή, και θα ονομάζεται X, εκτός αν απλά του αλλάξω 6 ονόματα μέχρι να βγει σαν αυτόν, ανοίγει μια φάση που ονομάζεται Label. Το σίγουρο είναι ότι θα φτιάξουμε ένα ωραίο ανεξάρτητο label που θα έχει για αρχή roster κάποιους καλλιτέχνες καθόλου έκπληξη και στη συνέχεια ελπίζουμε να έχει κάποιους/ες κάπως έπληξη και στη συνέχεια κάποιους/ες που θα μας εκπλήξουν. Δε με ρώτησε κανείς/μια σας αλλά γενικά ο στόχος του label θα είναι να φροντίζετι οτιδήποτε περιλαμβάνει μια κυκλοφορία δίσκου:δημιουργία, εκτέλεση, μιξη/μαστερ, κυκλοφορία, διανομή, tour παρουσίασης, αμοιβή για τον καλλιτέχνη για όλα αυτά. Αυτό το τελευταίο μη το περάσετε αβίαστα. Δεν υπάρχει μεγάλη ή σχετικά μεγάλη εταιρία πια που να πληρώνει καλλιτέχνες πριν γεμίσουν έστω μια μεγάλη μουσική σκηνή.

Οπότε ναι, το πλάνο είναι να βγάλουμε άλλους δυο δίσκους στο επόμενο εξάμηνο χονδρικά.

Η συνταγή τουλάχιστον με βάση τις κριτικές, τα lives και το μεταξύ μας κομπολόι δείχνει να μπορεί να δουλέψει.

Οπότε δείτε και πάλι αναλυτικά τα του tour μας:

*event για Ηράκλειο οσονούπω
Ρέθυμνο:
www.facebook.com/events/1378551878838641/

Χανιά:
www.facebook.com/events/545564172295549/

Τετάρτη 27 Απριλίου 2016

Since we last spoke / Οι παραγωγές σε κυκλοφορίες του πρώτου μισού του 2016

Έχω να γράψω στο blog μου πάνω από μήνα αλλά αυτό είναι λογικό. Όχι γιατί δε το διαβάζει κανείς, που όντως δε το διαβάζει κανείς από τη στιγμή που υπάρχουν άλλα πιο άμεσα μέσακ ια που είναι και λογικό γιατί τα blogs είναι για διηγήματα, ποιήματα και όχι για συλλογές links όπως συνήθως είναι το δικό μου. Παρ' όλα αυτά επανέρχομαι με μια τέτοια συλλογή μιας και το πρώτο εξάμηνο του 2016 έχουν, πριν καν ολοκληρωθεί το εξάμηνο, κυκλοφορήσει όλα τα τραγούδια που έχω ασχοληθεί και ήταν να βγουν μέχρι την αρχή του καλοκαιριού.

Αναλυτικά και με χρονική σειρά κυκλοφορίας:

1. Παραγωγή στο κομμάτι "Φοιτητικά Χρόνια" του Infinik που θα περιέχεται στο νέο του δίσκο.

Πιο παρεξηγημένο από τις άλλες συμμετοχές μου/παραγωγές ή την πρόσφατη προσωπική κυκλοφορία μου αλλά ταυτόχρονα χωρίς να αναιρεί ότι για μένα είναι μια σφραγιδάτη παραγωγή Renegade, αν μπορεί να πει κάποιος ότι έχω έναν προσωπικό τόνο στις μουσικές μου. Κοφτό reverse σαμπλάρισμα της βασικής χορωδιακής μελωδίας του Καρβέλα, που αν κάποιος έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι ήταν/είναι απαίσιος, άθλιος συνθέτης μπορεί να ακούσει τα πιάνα του στο πασίγνωστο κομμάτι που σάμπλαρα μετά από παρότρυνση του Infinik, και drums με πολύ χαμηλά hats.

Το instrumental θα ανέβει σύντομα.

2. Παραγωγή στο κομμάτι "Την άλλη μέρα" του Οπλιστή που περιέχεται στο δίσκο "Βρες λίγο χρόνο να πεθάνεις" που κυκλοφόρησε τον Απρίλη.

Παλιό instrumental με βαριά ντραμς με στόχο να σβήσουν από την ανάποδη μαζί με το distortion στο μπάσσο το επικ της μελωδίας. Μπητ του 2013. Προτάθηκε ζητήθηκε γιατί το προτζεκτ απαιτούσε "μπητ που πικάρουν".

3. Παραγωγή στο κομμάτι "Γάμα μου την καρδιά" του Βδελύγματος με τη συμμετοχή του Sonder που περιέχεται στο maxi EP "Κρέμα" που κυκλοφόρησε στις 25 Απρίλη.

Ίσως το πιο αγαπημένο μου ραπ μπητ της μετά 2013 περιόδου μου. Κυκλοφόρησε αρχικά ως μέρος του beattape Prepare The Commune (2014, Ιούνης, εξαντλημένο σαν κυκλοφορία) σε 10 bpm πιο γρήγορο. Σε σχέση με την αρχική του εκδοχή περιλαμβάνει μικρές αλλαγές, με δυο νότες πιανο παιγμένες 2 και 3 οκτάβες κάτω αντίστοιχα σε σχέση με την τονικότητα του βασικού sample. Το sample έχει χρησιμοποιηθεί άλλες 3 φορές σίγουρα, τη 1 σε όχι ραπ κομμάτι. Σε καμία δεν έχει αυτο το στυλ, και στις 3 είναι απλά ίδιο με το αρχικό που δε σας το λέω γιατί δεν αποκαλύπτω τα samples μου εκτός αν είναι προφανή όπως το (1). Έχει μεγάλες δόσεις βιομηχανικού distortion από το Cool Edit πάντως.

3. Παραγωγή στο κομμάτι "Τσάμπα Μάγκα" του Infinik.

Σχετικά γνωστό ινδικό sample. Σχετικά άγνωστο όργανο μπάσσου. Σχετικά Alchemist χρήση chops και πιάνου. Απόλυτο γέρσιμο προς την Evidence-Alchemist μεριά της τριγωνικής beat λογικής που έχει παίξει ρόλο στη διαμόρφωση της παραγωγικής νοοτροπίας μου. Τις άλλες δυο δε θα σας τις αποκαλύψω, μην επιμένετε.

Κυριακή 20 Μαρτίου 2016

Party από Βδέλυγμα & Renegade Instruments στο Τζένγκα, Πέμπτη 24/3

Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2016

Νέο τραγούδι: Bosses & the Whistle (info + listen)

Την Κυριακή 21 Φλεβάρη κυκλοφόρησε το τραγούδι 'Bosses & the Whistle'.
Γράφτηκε για την απληρωσιά που χτυπάει τους μουσικούς από εδώ κι από εκεί, την τεθλασμένη διαλεκτική που οδηγεί αγωνιστές ανθρώπους να θέλουν οι μουσικοί να μη βγάζουν λεφτά από τη μουσική, το αδιάφορο σφύριγμα κάποιων από εμάς μπροστά στο τελευταίο και τη μάχη από θέση αρχής μπροστά στο πρώτο.
Το τραγούδι θα περιέχεται στον επόμενο δίσκο μου που ενδέχεται να είναι απόλυτα ορχηστρικός, χωρίς ραπ ή τραγούδι, όπως και να είναι κλασσικός σε διάρκεια(35'-40'), με δέκα τραγούδια.
Τη σύνθεση του τραγουδιού επιμελήθηκα σχεδόν εξ ολοκλήρου, γράφοντας και τα όργανα που ακούγονται.

εξώφυλλο: Panos Devnull
Σύνθεση, παραγωγή: Renegade Instruments
Scratches: Renegade Instruments
Mix, master: Renegade Instruments

Μπορείτε να το ακούσετε εδώ:

και εδώ με download, απλά δώστε μου ένα υπαρκτό e-mail για να μπορώ να σας ενημερώνω για νέες συναυλίες, κυκλοφορίες και άλλα πολλά:

Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2015

(ένα ακόμα) Τοπ-10 ξένου χιπ χοπ για το 2015

Κάποτε πριν αρκετά χρόνια που δεν είχα πάρει στα σοβαρά τη μουσική που (προσπαθώ να) φτιάχνω ήμουν περισσότερο αγενής με τους μουσικούς και την κριτική μου στις κυκλοφορίες. Αυτό δεν κόπηκε επειδή μπήκα στο χορό, αλλά θεωρώ απαράδεκτο να κάνω κριτική αφ' υψηλού στις προσπάθειες των καλλιτεχνών. Οπότε η λίστα που θα διαβάσετε (ή και όχι) είναι γλυκιά και φιλική, κράτησα όλη την αφ υψηλού αγένειά μου αφήνοντας απ' έξω δίσκους που υπάρχουν σε όλες τις άλλες λίστες.
(Κάτι όχι και τόσο σχετικό είναι ότι αν θέλετε να δείτε τι κρατάει ακόμα ζωντανό το χεπ χαπ χρειάζεται να έχετε ακούσει όλες ή σχεδόν όλες τις κυκλοφορίες που περιγράφει αυτό το άρθρο.)

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Όπου το κομμάτι που πασάρω από κάτω είναι από bandcamp σημαίνει ότι μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο το δίσκο αν το ανοίξετε σε νέο παράθυρο.

10. Little Simz - A Curious Tale of Trials + Persons

Η αρχή του δίσκου της προερχόμενης από τις όχι και χειρότερες περιοχές του Λονδίνου είναι μια μπουνιά στη έμφυλο του χιπ χοπ. Νομίζω άκουσα 4 φορές μέσα σε 2 λεπτά "women can be kings".
Καλή αρχή αλλά δε θα αρκούσε για να γίνει ένας μικρούλης σε διάρκεια δίσκος τόσο καλός. Η Simz είναι τρομερή MC, με δεδομένα ανταγωνισμού αλλά και καθαρά ακουστικής απόλαυσης. Ραπάρει για το όνειρό της, πράγμα όχι πρωτότυπο αλλά με τις ιδιαιτερότητες που το κουβαλάνε κερδίζει όποιον κι όποια την ακούσει. Ο Dizzee Rascal δε λαθεύει όταν λέει δεξιά και αριστερά τα καλύτερα για την ούτε 22αχρονη.
Η απροκάλυπτη αγάπη για το χρήμα ακούγεται κάπως περίεργη αν έχεις diy ζητήματα που τα λύνει μόνο ο θάνατος αλλά αλήθεια δε με νοιάζει. Τελευταίο ζήτημα αυτό που πολλοί στις γυναίκες MCs βάζουν πρώτο, τη φωνή: mike skinner με +20% pitch, ειλικρινά αυτό συμβαίνει. Και είναι τόσο καλό.

9. Cannibal Ox - Blade of the Ronin

Ο δίσκος αυτός είναι στην ουσία το follow up του κλασσικού πια The Cold Vein. Βεβαία τα χωρίζουν 14 γεμάτα χρόνια με περίεργες, δήθεν εμπορικές και κακές εν τέλει επιλογές για τον Vast Aire και τον Vordul Mega, το δίδυμο που αποτελεί τους CanOx. Το καλό είναι ότι το στυλ τους και οι θεματολογίες τους δεν έχουν αλλάξει: ο Vast Aire είναι cyborg και ο Vordul Mega ο κολλητός σας από το δημοτικό που είχε κασετίνα Τρανσφόρμερς αλλά αυτό ήταν το μόνο εντυπωσιακό που διέθετε. Ο δίσκος είναι όλος σε παραγωγή του Bill Cosmiq, ο οποίος, χωρίς να ξέρω αν το κάνει επίτηδες, παραγωγικά προσπαθεί να προσεγγίσει το ύφος έστω του El-P που είχε κάνει όλη την ορχηστρική δουλειά το 2001. Παράτολμο εγχείρημα που στα πρωτα 2,3 κομμάτια ακροβατεί και κρατάς την αναπνοή σου σα να βλέπεις τον Τσίπρα έτοιμο να σκίσει μνημόνιο. Το εγχείρημα πετυχαίνει, για δυο λόγους. Αρχικά οι Can Ox είναι σε καλή κατάσταση, τα πανάθλια ραπ στα 12ιντσα σινγκλς που έβγαζαν ανάμεσα στο 2004 και το 2010 ευτυχώς δεν συναντούν κάποια συγγένεια με αυτά του Blade of the Ronin. Δεύτερον, ο άνθρωπος Μπιλ έχει πάρει σοβαρά το ρόλο του, δε μένει μόνο στους διαστημικούς ήχους(αν και κάποια στιγμή νομίζεις ότι θα ραπάρει και ο Μακόναχι από το Ιντερστέλλαρ) και ανακατεύει την τράπουλα με κλασσικά σαμπλς που έχει σαμπλάρει και ο Rsn ξέρω γω. Ένας επιπλέον, όχι ακριβώς τρίτος-πιο πολύ δυόμιση- παράγοντας επιτυχίας είναι οι καλές συμμετοχές(σόρρυ Elzhi δε λέω για σένα). Οι Quantum, Mf Doom και αυτοί που τραγουδοραπάρουν στο κομμάτι Κεραυνοί τον Ιούλη(νομίζω στον Αμαζόνιο παίζει αυτό) σώζουν άψογα ανάσες από τους δυο MCs και επιτέλους ένας δίσκος που βγάζει ένα από τα καλύτερα κομμάτια του σε πρώτο σινγκλ με το Iron Rose. Επειδή αυτό θα το έχετε ακούσει σας προσφέρω άλλο εδώ:

8. Jel - Greenball 5

Ο Jel είναι ο μόνος λόγος που η Anticon συνεχίζει να έχει κάποια σχέση με αυτό.
Οι εποχές που η εταιρία ήταν ταυτόχρονα και παράγοντας εξέλιξης του χιπ χοπ αλλά και άσυλο ηλεκτρονικών ιδιοφυών έχουν περάσει, έχει μείνει ένα άσυλο ηλεκτρονικών και μάλιστα βρίζουν και όποιον τους θεωρεί κάτι που κάποτε ήταν(!). Αφού έβγαλα το άχτι μου και το τατου της Βάσως δεν ξεθώριασε, μπορώ να προχωρήσω στην 5η εκδοση της σειράς Greenball του Jel, του μάλλον καλύτερου ιστορικά drum machine man, μετά βγήκε ο Araab Muzik που δε μου αρέσει.
Ο Jel ξέρει πιο πολύ χιπ χοπ από όσο εγώ μαζί με όλους τους καλλιτέχνες που δίσκοι τους έχουν αναφερθεί σε αυτό το αφιέρωμα και σαν φιγούρα μπορεί να συγκριθεί μόνο με τον El-P. Ήταν ο εγκέφαλος της Anticon και ο λόγος που τα δυο βασικά κύματα αποχωρήσεων από αυτήν δε την τερμάτισε(όπως κάτι ανάλογο έκανε την Def Jux να σβήσει). O Jel στο Greenball 5 συνεχίζει να κάνει progressive instrumental hip hop. Χρησιμοποιεί brakes(κάποια από αυτα κλασσικά και χιλιοακουσμένα) αλλά τα χρησιμοποιεί περίεργα και ανορθόδοξα σε σχέση με την "παραδοσιακή χιπ χοπ χρήση τους". Αυτή την παραδοσιακή που τη βαριέται πια μέχρι και ο Μπαμπατα. Παρουσιάζει ένα σύνολο σχετικά μεγάλων τραγουδιών(μέσος όρος διάρκειας τραγουδιών είναι τα 3 λεπτά) που μπορεί να λειτουργήσει από soundtrack ενός road movie μέχρι για λόγος να αντέχω το κρύο τώρα που γράφω. Ο βασικός λόγος που ο δίσκος δημιουργεί αποτέλεσμα είναι η καλή χρήση των ηλεκτρονικών του δόσεων, χωρίς εκβιασμούς και χιπστεριές, χωρίς αχρείαστα fat σημεία και eq βλακείες. Είναι το ένα από τα δυο φετινά instrumental project που άξιζαν πολύ και γι αυτό βρίσκεται στο τοπ. Το άλλο project είναι κάποιες θέσεις παραπάνω.

7. Mick Jenkins - Wave[s]

O Mick Jenkins είναι Βρετανός. Δηλαδή από το Σικάγο είναι αλλά είναι Βρετανός στα αυτιά σου. Είναι σα το Roots Manuva με στίχους Ταφ Λάθος. Αυτό είναι καλό γιατί ραπάρει για απλά πράγματα αλλά ταυτόχρονα το κάνει με στιβαρότητα 40άρη χωρίς να καταλήγει κλισέ. Δε ξέρω γιατί μια σκατοβίαιη πόλη σα το Σικάγο βγάζει τόσο smooth ήχο, αλλά από το να βγάζει smooth ήχο κάποιο πλούσιο προάστιο ή συνοικία των US καλύτερα έτσι. Ο Μικ είναι ερωτιάρης και ερωτικός, θέλει και την παλιά του κοπέλα και την επόμενη, πράγμα τόσο ειλικρινές όπως το λέει στα μισά κομμάτια του δίσκου. Είναι ευχάριστο που μπορεί να βγάζει 9 νέα κομμάτια σε ένα ογκώδες EP την ώρα που ετοιμάζει να κυκλοφορήσει το πρώτο του επίσημο αλμπουμ "[T]he [H]ealing [C]omponent" (πάλι με αυτές τις περίεργες αγκύλες να σου βγάζουν το μάτι σα τίτλος live βίντεο του UnknownArtist στο youtube). Τα μπητ κινούνται οριακά στο γούστο μου αλλά επαναφέρουν στοιχεία της disco που σε τραπ καιρούς κάνουν σπάνια την εμφάνισή τους. Υπεύθυνος για αυτό είναι οι παραγωγοί THEMpeople που αφού διαδηλώνουν στους δρόμους του Σικάγο ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία έχουν κεφάκια μετά.
Στο 40 Below όλα τα κέφια.

6. Earl Sweatshirt - I Don’t Like Shit, I Don’t Go Outside

Αν δεν ήξερα το Βδέλυγμα δεν υπήρχε περίπτωση δίσκος με όνομα-δήλωση "βαριέμαι-τη-ζωή-μου-θέλω-να-πεθάνω" να περάσει όχι το νούμερο 10, αλλά ούτε το enqeue στο Winamp(πρόγραμμα που χρησιμοποιούν όσες/οι ακούν σοβαρά μουσική). Και ο πρώτος του δίσκος είχε δυσκολευτεί να κάνει κάτι ανάλογο αλλά εδώ μιλάμε για ένα μαύρο εξώφυλλο με ξεφτισμένα γράμματα σε αισθητική The Ring χωρις να φοβάσαι καθόλου.
Ο Earl είναι καλός, το ξέρει και βαριέται. Δε ξέρω αν γι' αυτό ο δίσκος έχει διάρκεια μιας πλευράς μικρής παλιάς κασέτας (βγαίναν 60αρες και 90αρες οπότε η μια πλευρά μιας μικρής ήταν 30λεπτά) αλλά ο δίσκος θα ήταν ιδανικός για την πλευρά Α της χρονιάς. Ακούγεται όλος χωρίς σκιπ και βοηθάει έτσι και τον ίδιο που παρά τη βαρεμάρα του παράγει αποτέλεσμα. Το τζαζο-ύφος της μουσικής είναι τόσο αργό που μπορεί να πιστέψεις ότι τις παραγωγές δε τις έκανε ο Ερλ αλλά ο νοτιοαφρικανός ριζοσπάστης σύντροφος του Μαντέλα πατέρας του το όνομά του οποίου χρησιμοποιείται σαν νικνεημ πίσω από τις παραγωγές. Κι όμως δημιουργεί μια ταμπέλα(γενικά είμαι με τις ταμπέλες) που μπορεί να χαρακτηρίσει. Η παράνοια μπορεί να χαρακτηρίσει επίσης κάποια πράγματα, όπως το να ραπάρεις στην κομματάρα Off Top για το ότι θα σε κυνηγάνε επειδή κάνεις επιτυχία και θα τους πετάς πράγματα ενώ εσύ έχεις κάνει την επιλογή να έχεις featuring στο επόμενο ακριβώς κομμάτι από τον ανηψιό του 1/2 οικονομικά και διευθυντικά της πρώην Roc-a-fella. Μάλιστα το κομμάτι με τέτοιο υπόβαθρο ονομάζεται Grown Ups (γερό βαθύ ατέρμονο λολ εδώ).
Ο Vince Staples στη μόνη συμμετοχή που θυμόμουν και χωρις να ξανακούσω την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές(παρότι παραλίγο να μου πάρει τόση ώρα να τις γράψω όση κρατάει ο δίσκος) δικαιώνει την άποψη του Βδελύγματος για το κομμάτι μιας και πατάει μια μελωδία ΚΑΝΟΝ, ένα μπητ Ερλ και ένα μπάσσο Ρενεγκεηντ με ξεχασμένο release με ρίμες Τακι Τσαν στα ""καλά"" του.

5. Roots Manuva - Bleeds

Δε βάζω το χέρι μου σε μπλούζα Γου Τανγκ αλλά ο Μανούβας είναι ο μεγαλύτερος σε ηλικία της λίστας, άντε να τσακωθούν με τον Jel ξέρω γω. Στη λίστα άρα δε μπαίνει σα παλιός ούτε σα Βρετανός(δε τους πάω μια στο ραπ έτσι κι αλλιώς). Μπαίνει γιατί σου πετάει το βαρύ το ραπ(μόνο βαρύ κάνει έτσι κι αλλιώς) και το μπητ σε συνδυασμό RZA στο Man with the iron fists ένα πράμα και μετά σου καθίζει στο κεφάλι ένα τραπ. Νομίζω αυτό το ακομπλεξάριστο όποιος είναι άνω των 40 και κάνει ραπ πρέπει να το κρατάει σαν παράσημο. Μάλιστα σε αυτά ραπάρει για την οικογένεια, για τη ρουτίνα της ζωής και για τις κυβερνήσεις που δε τιμούν τους πολίτες παρότι μου θέλετε και ραπ στην Αγγλία που έχετε τις χειρότερες κυβερνήσεις μετά το σενάριο να έχει η Γαλλία τη Λεπέν-τεσπά. Σα να μην έφτανε αυτός ο συνδυασμός ραπάρει πάνω σε θεο-delay-ασμένη λούπα από Μπάρυ Γουάητ σε μια από τις λίγες φορές που σαμπλάρεται αυτός ο τυπάς και δε είναι μόνο για τζάκι ή/και σεξ. Σας δίνω και την τραπάρα που πατάει ο 43χρονος Μανουβας, γιατί έτσι πατιούνται αυτά κι όχι με λοξιγκοραπ από πορτιέρηδες της Βαλαωρίτου.

4. The Boxcutter Brothers (Ayatollah & Drasar Monumental) I, II & III (3 δίσκοι)

Το κοντινότερο σε τρεις δίσκους τη χρονιά, γιατί αυτό κάνανε ο ρισπεκταμπλ μπητμέηκερ Αγιατόλα με τον άλλο που κατάφερε να έχει μακρύτερο και δυσκολότερο καλλιτεχνικό από μένα και μάλιστα να θυμίζει και ξενοδοχείο στην Κουάλα Λουμπούρ, είναι ο Jay-Z τη χρονια που αναστήθηκε στο ραπ σα το Λάζαρο και αντί να είναι το Μπλακ Αλμπουμ το τελευταίο του έβγαλε ένα δισκο δικό του, έναν πάλι δικό του αλλά ως soundtrack και σχεδόν εφτιαξε άλλους δυο με Rihanna και Kanye.
Ο Ayatollah είναι ωραίος παραγωγός, είναι αυτο το 90s που δε σε κουράζει και σου βγάζει μια γλυκάδα κι όχι μια ματσίλα σαν ύφος. Είναι σα τον Damu tha Fudgement αλλά την ψάχνει παραπάνω οπότε σόρυ Νταμου(που έβγαλε κι αυτός 3 δίσκους φέτος έτσι(!)) αλλά ο Αγιατόλα φτιάχνει με τον Ντρασαρ μέχρι και Dub, καλή νταμπ, αγνή και ντραμάτη όχι κλαπατσίμπανη και άκουγα-το-ρουντμπόι-15αυγουστο-στην-ικαρια-μανμου. Απολαυστικοί δίσκοι αν και η σειρά τους για μένα είναι Ι > ΙΙΙ > ΙΙ. Αγαπημένο μου συνολικά αυτό:

3. Vince Staples - Summertime '06

Τον Vince Staples τον γνώρισα από ένα από τα καλά κομμάτια του τελευταίου δίσκου των Dilated Peoples. Ωραία γλυκιά φωνή, λίγο πιο μαγκιόρικη φάτσα και στίχοι και καλό στυλ. Καλά ως εδώ, αλλά αυτή η εποχή έχει μια ντουζίνα τέτοιους. Ο Vince ξεχωρίζει αρχικά από το ότι για μένα έβγαλε φέτος ένα μέτριο EP και το πλάκωσε με μια δισκάρα που αρχίζει μια βρώμικης χροιάς ατάκα "Hey, I'm just a nigga until I fill my pockets". Δεν είναι εύκολο να συμβεί αυτό, αυτά τα κάνουν για να πουν "και που να δείτε το δίσκο μου". Κι όμως, ο δίσκος αρχίζει έτσι και πάει τρένο. Δε ξέρω γιατί κάποιος άλλος απογοητεύτηκε αλλά όταν ο τύπος λέει "fuck gangsta rap" θέλω να κάνω πρόταση συμφώνου συμβίωσης στον Βινς(ολλανδικού όχι χωρίς παιδιά σα την Ελλάδα). Η αλήθεια είναι προβληματίστηκα σε κάτι verse που πάει να κάνει τα ΤακιΤσανέικα που κάνει στο κουπλέ στο δίσκο του Ερλ αλλά ευτυχώς δε κάνουν τόσο συχνά την εμφάνισή τους και το γεγονός ότι τα ξεπερνάει χωρίς να πέσει στη μιζέρια του Ερλ είναι μπόνους για το δίσκο. Στο Loca μάλιστα κάνει και ένα σχεδόν κλαμπ κομμάτι με ρίμες που επιμένουν να μένεις μακρυά από τα ναρκωτικά και ωραίο τραπόμπασσο από τον No ID που στην ουσία υπογράφει και την ενορχήστρωση του δίσκου (με ελάχιστες εξαιρέσεις). Η αλητεία καλύπτει ένα ευρύ φάσμα του δίσκου όπως το σινγλ Street Punks που για το 2015 είναι μια κατάλληλη περιγραφή την κατάλληλη στιγμή για μια γειτονιο-ζωή από το Περιστέρι μέχρι μια νορμάλ περιοχή του Μπρουκλυν. Ειδικά αν υπολογίσουμε ότι το να λέει ο Βινς(καρμπόν ατάκα και ο Ερλ στο δίσκο του) για τα φύλλα στριψίματος πούρου που έκανε και ο Big Pun πριν πεθάνει είναι κάτι που συμβαίνει και στο Μικρό Καφέ και στη γειτονιά των Beastie Boys. Ο δίσκος και ο Staples είναι η μόνη ελπίδα της Def Jam να ξαναβγάλει καλλιτέχνη που θα μείνει στην ιστορία.

2. Action Bronson - Mr. Wonderful

Να πω την αλήθεια μισούσα τον Μπρόνσον. Είναι σεξιστής ή/και ράπαρε τόσο σεξιστικά που δεν αντεχόταν. Μιλάμε τσατιζόμουν και τον έβγαζα απο το winamp, shift select delete μπαμ. Αυτά μέχρι πέρυσι που άρχισε να σοβαρεύεται με εκείνο το επικό κλιπ που προφανώς περιλαμβάνεται και στον δίσκο. Μιλώντας για το δίσκο, είναι όντως το επίσημο ντεμπουτο του και εννοώ είναι όντως ένας δίσκος φτιαγμένος από την αρχή ως το τέλος με μαεστρία και δομή και όχι μίξη των παραγγελιών του Μπρόνσον στον Party Supplies (ισόβιος και αγκαζί παραγωγός του). Μάλιστα οι παραγωγοί του δίσκου ίσως είναι και προσωπικό best of line up αφού και Oh No και Alchemist και 88 Keys και Party Supplies και Mark Ronson και Statik Selektah δε παίζουν συχνά στον ίδιο δίσκο. Ρυθμικά μπλουζ, μπαλάντες για κοπέλες, αυτοσαρκασμός και απόλαυση της νέας του ζωής(από μάγειρας σε δίσκο με τη Warner μόνο αμερικαν ντρημ το λες).Το ελάττωμα του ίσως είναι μόνο αυτό, ότι φτάνει στάνταρ που έχουν βάλει κλασσικότεροι και αρκετά παλιότεροι δίσκοι αλλά δε τα ξεπερνά και στη θεματολογία. Ότι είναι ιστορική φιγούρα πια όμως, ναι είναι. Και το Actin Crazy το κομμάτι της χρονιάς:

1. Ceschi - Broken Bone Ballads

Ποιος είναι τώρα αυτός. Αυτός είναι μια μορφή που εμφανισιακά σου φέρνει τόσο σε χιπ χοπ όσο ένας διαλυμένος από τις περικοπές 50αρης αναπληρωτής καθηγητής σε τεχνικό λύκειο. Αρχίζει να τραγουδάει σε κάτι κιθάρες στην αρχή του δίσκου και λες τι γλυκός: και μπαλάντα και ριζοσπάστης. Και μετα σου πετάει ένα 8μπαρο σε 10δεύτερα και ξεχνάς αν πήρες τα χάπια σου, αν έπαιρνες τα χάπια σου ή τι χάπια να πάρεις. Μάλιστα όσο και αν τεχνικά η μουσική που φτιάχνει ο Factor Chandelier, καναδός παραγωγός που είναι και στα όρια του bilf oriented, για το δίσκο έχει απλές συγχορδίες σαν βάση καταφέρνει με τη σύνδεση με δικής του σύνθεσης πνευστά και επιρροές από Μπητλς να δημιουργεί ένα πρωτότυπο χαλί. Το περίεργο είναι ότι τα όργανα δε τα παίζει αυτός ή ξέρω γω καποιοι μουσικοί σαν μπάντα, αλλά ο ίδιος ο Ceschi Ramos ο οποίος καταλήγει να παίζει κιθάρα, μπάσσο, συνθεσάιζερ και κάτι κρουστα σε διάφορα κομμάτια. Ακορντεόν, φλάουτο και κάτι άλλα παίζουν κάτι άλλοι μουσικοί και η φάση γίνεται χορωδιακή. Αν μιλάμε για το χιπ χοπ παραείναι πρωτότυπο και μπορεί να συγκριθεί μόνο με τα μπλουζ του Buck 65. Εδω τελειώνουν κάπως οι ομοιότητες γιατι ο Κέσκι (έτσι προφέρεται) ραπάρει για τη δυσκολία στο να τα βγάλεις πέρα με τη μουσική, σαρκάζει το Θεό παρότι τον ορίζει ως ""δημιουργό" του", την αστυνομική βαρβαρότητα και τις ηλίθιες κυβερνήσεις της Αμερικής. Επίσης μπορεί και αντιμετωπίζει τη μητέρα του με έναν μεστό και διαλεκτικό τρόπο αφού της τραγουδάει ότι "ανά πάσα στιγμή και λεπτό μπορεί να πεθάνει"(γλύκας). Αν αυτό το τελευταίο σας φαντάζει κοινότυπο, έστω κάπως, σκεφτείτε ότι το 95% των ράπερ στην Αμερική είτε έχουν 10 κομμάτια που εκθειάζουν τη μητέρα τους είτε 10 που τη βρίζουν για τα πάντα. Στο δίσκο συμμετέχουν σε ένα κομμάτι οι Icon the mic king, Shosin, ο αδερφός του David (Ramos) και ο Sage Francis που ιστορικά μπορούμε να θεωρήσουμε και ότι τον ανακάλυψε πίσω στο 2004 που έκανε περάσματα από την Strange Famous Records, την εταιρία του Sage. Στα τεχνικα, ο άνθρωπος μπορεί να κάνει πολλά πράγματα με το μικρόφωνο, αντί για τραγουδιστό διάλειμμα από τα ραπ, έχει ένα βίαιο ραπ ξέσπασμα του ενός λεπτού πχ, αντί για υπερβατικά καντρυ λογάκια έχει τρακαρίσματα με το ποδήλατο του, είναι μπούλης αλλά είναι και acab, και δε ξέρεις πότε θα πει για το πρώτο και πότε για το δεύτερο. Είναι ο νέος μου ήρωας.