Μεγάλη γλώσσα ενάντια σε κοκάλινα γάντια :: (Για τον ξυλοδαρμό στη Νομική)

Μεγάλη γλώσσα ενάντια σε κοκάλινα γάντια

    Την Παρασκευή 24 του Φλεβάρη στη Νομική γινόταν μια (κυρίως) πανκ συναυλία. Περίπου στις 12 έφτασαν το Βδέλυγμα και ο Δ. Π. Με το που μπήκαν στο προαύλιο το Βδέλυγμα δέχθηκε επίθεση από το Μίασμα. Χτυπήθηκε από το Μίασμα που φορούσε κοκάλινα γάντια και φώναζε “όπου σε βρίσκω θα σε χτυπάω, είσαι επικηρυγμένος” και απείλησε τον Δ.Π. Η περιφρούρηση της συναυλίας αδιαφόρησε αρνούμενη να διαχωρίσει θύμα και θύτη ζητώντας απλά να μη δημιουργηθεί πρόβλημα στη διοργάνωση. Λίγο μετά τη 1 φτάνει ο Renegade Instruments και ο Ρ. χωρίς να ξέρουν τι έχει συμβεί. Όταν έμαθαν τα γεγονότα, αποφάσισαν μετά από λίγο οι τέσσερεις τους να φύγουν από τη συναυλία και τελικώς στις 2 βγήκαν από το προαύλιο. Εκεί τους πλησίασε το Μίασμα ακολουθούμενο από μια ομάδα περίπου 15 ατόμων η οποία επιτέθηκε εναντίον τους μετά από παράγγελμα του Μιάσματος. Η τραμπούκικη επίθεση της ομάδας που αυτοαποκαλείται “Οχετός” έφτασε μέχρι την Ακαδημίας. Κύριος στόχος ήταν το Βδέλυγμα που γρονθοκοπήθηκε ενώ το τάγμα τους περιφρουρούσε την επίθεση, με ομάδες των 2, 3 ατόμων να προσπαθούν να κρατήσουν τους άλλους από το να επέμβουν. Αυτό που ακολούθησε βέβαια ήταν να χτυπούν όπως μπορούσαν (γροθιές, πλάγια λακτίσματα σε γόνατα, πάντα από πίσω και ύπουλα) και τους άλλους τρεις για να μεγαλώσουν κι άλλο τη ζημιά.

    Δεν ήταν και πολύ πρωτότυπη βέβαια μια τέτοια χουλιγκανίστικη δράση από τον Οχετό. Λίγα 24ωρα πριν, βράδυ στη Δερβενίων, στα Εξάρχεια, το Μίασμα, επικεφαλής ομάδας τεσσάρων ατόμων γρονθοκόπησε πισώπλατα το Βδέλυγμα, ενώ περπατούσε με τους Α. και Δ.Π. Ακολούθησε λεκτική διαμάχη, κυρίως από την πλευρά του Βδελύγματος.

    Η αιτιολόγηση του Μιάσματος, για την συμπεριφορά του, είναι πως το Βδέλυγμα έχει προσβάλει δημόσια την οικογένεια του και συγκεκριμένα τον πατέρα του (το 2014 σε κάποιο live στον Άγιο Δημήτριο). Αυτή η κατηγορία δεν ευσταθεί και το ξεκαθαρίζουμε. Αντιλαμβανόμαστε ότι κάποιες συμπεριφορές μπορεί να παρερμηνευτούν, να θεωρηθούν ή και να είναι προκλητικές. Ωστόσο ακόμα και στο φανταστικό σενάριο όπου υπήρχε προσβολή του πατέρα του Μιάσματος από το Βδέλυγμα, τίποτα δεν δικαιολογεί έναν άνθρωπο να παίρνει σβάρνα πάνω κάτω το κέντρο κινούμενος με πρακτικές κοινού συμμορίτη λόγω κάποιας λεκτικής προσβολής στην προσωπική του τιμή. Δεν γνωρίζουμε αναρχικούς που επικηρύσσουν άτομα, περιφρουρούν περιοχές και πραγματοποιούν μαφιόζικες επιθέσεις στο όνομα της οικογένειας ή/και της πατριαρχίας. Την επόμενη φορά παρακαλούμε να μας σπάσετε κάνα κεφάλι γιατί σας μετέφεραν με χαλασμένο τηλέφωνο ότι σας βρίσαμε την Παναγία.

    Όσο για την πολιτική πλευρά του θέματος που είναι και η πιο σημαντική. Θεωρούμε ότι οι πρακτικές και η ρητορική που παράγει ο Οχετός και τα άτομα γύρω από αυτόν ξεκινάνε στην καλύτερη από το “προβληματική” και καταλήγουν στο “μαφιόζικη”. Ο αντισεξιστικός χαρακτήρας ενός εγχειρήματος δεν κρίνεται από το αν υπάρχει η λέξη αντισεξισμός στο μανιφέστο του αλλά απ’ τον καθημερινό του λόγο και τις πρακτικές του. Ένα ενδιαφέρον στιγμιότυπο απ’ τη συναυλία στη νομική λοιπόν:

-Αυτό που λες δεν ισχύει επειδή…

- ΕΣΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΦΙΛΕ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΔΕΡΝΟΥΜΕ

    Και εδώ ξεκινάει το πρόβλημα. Όταν μια ομάδα θεωρεί ότι με τις σωστές δημόσιες σχέσεις και με τις σωστές ώρες στα γυμναστήρια μπορεί να κάνει ότι θέλει, να απειλεί, να δέρνει, να διαδίδει οποιοδήποτε άρρωστο κουτσομπολιό χωρίς να υπάρχουν συνέπειες, απλά επιδεικνύοντας τη ματσίλα της (τη ματσίλα του σκοτεινού και άγριου ψυχοπαθή όχι του δαπίτη, έστω) υπάρχει θέμα. “Είσαι επικηρυγμένος” φωνάζει ο Οχετός ζητώντας να ορίσει τους αποδεχτούς και τους ανεπιθύμητους μιας ολόκληρης περιοχής με το έτσι θέλω. Μια απειλή που δε δηλώνει τίποτα παραπάνω από τη μανία της ιδιοκτησίας και της αρσενικής επίδειξης.

    Όσο για εμάς, ως ένα βαθμό είμαστε όπως μας περιγράφει το Μίασμα, δηλαδή διαφορετικοί από αυτόν, δεν κάνουμε κομμάτια στα οποία λέμε ότι θα σκοτώσουμε ανθρώπους (παραπέμπουμε στο “Γαζί”) απλά επειδή είμαστε εγωπαθείς νάρκισσοι, δεν μισούμε όλη την ανθρωπότητα παρά μόνο τους φασίστες και τους καπιταλιστές. Η πολιτική μας ταυτότητα δεν ορίζεται μόνο από το αν παίζουμε και από το που παίζουμε συναυλίες . Έχουμε, καθένας ξεχωριστά τη δικιά του πολιτική και συνδικαλιστική δράση και παράλληλα σχέσεις με οτιδήποτε άλλο θεωρούμε γόνιμο πολιτικά κι ας μη συμφωνούμε μαζί του 100%. Είμαστε καλλιτέχνες που εκθέτουμε την τέχνη μας με τα τραγούδια, τις συνθέσεις, τα γραπτά μας και όχι με γάντια μπράβων, βοναπαρτίστικες ομάδες κρούσης και απειλές θανάτου. Επειδή δυστυχώς ή ευτυχώς μας φοβίζει περισσότερο η απειλή της πείνας των από κάτω στο σύστημα παρά μια ομάδα τραμπούκων που κρύβεται πίσω από ένα βανάκι στη Μασσαλίας. Δεν εκφραστήκαμε ποτέ εναντίον του βιοπορισμού μέσω της τέχνης αλλά και ποτέ δεν κάναμε καμία παραχώρηση στην έκφραση μας για να τον πετύχουμε. Άλλωστε, χρωστάμε περισσότερα νοίκια και περισσότερα χρήματα σε φίλους και συγγενείς από άλλους, που μπορεί να μην παίζουν σε μαγαζιά αλλά έχουν κάνει μαγαζάκι τους την πολιτική. Εργαλειοποίησαν το πιο σημαντικό και όμορφο, την πάλη για έναν καλύτερο κόσμο, και την κάναν απλά ένα μέσο για ό,τι άρρωστο έχουν μέσα στο κεφάλι τους.

   Με την έκθεση των παραπάνω γεγονότων και την αποτίμηση που τους κάνουμε, δεν καταδικάζουμε ούτε τη βία, που τη θεωρούμε εργαλείο επαναστατικών αλλαγών, ούτε ζητάμε την καταδίκη του περιστατικού λόγω της ωμότητας του. Πολύ απλά θεωρούμε πως, η ομάδα αυτή και το ίδιο το Μίασμα δρουν αντιδραστικά, δεν εκφράζουν τίποτα το σημαντικό ούτε πολιτικά, ούτε κοινωνικά και ούτε πρόκειται ποτέ να εκφράσουν και πιθανότατα δεν θέλουν και οι ίδιοι να το κάνουν. Παράλληλα όμως υπάρχουν ατομικές και συλλογικές ευθύνες για πράξεις που έγιναν και για πράξεις που έχει διακηρύξει η εν’ λόγω ομάδα. Κρίνουμε πως, κάθε άτομο και κάθε συλλογικότητα που θέλει να ισχυρίζεται πως αντιτίθεται στην κτηνωδία της σημερινής κοινωνίας και στις αξίες της πρέπει να διαχωρίσει τη θέση της από την εν λόγω “συλλογικότητα” και τον αρχηγό της, Μίασμα. Αυτό προτείνουμε ανοιχτά, ταυτόχρονα όχι με τον εγκλεισμό του σε φυλακή, όπως ο ίδιος δηλώνει πως επιθυμεί σε κομμάτια του σε μια απελπισμένη προσπάθεια να ταυτίσει τις κοινού λωποδύτη πράξεις του με τη δράση των πολιτικών κρατουμένων, αλλά παρέα με τη νοσηλεία του σε ψυχιατρική κλινική όπου θα λάβει όλη τη φροντίδα που χρειάζεται.

   Αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε όλες και όλους που ασχέτως αν συμφωνούμε, διαφωνούμε ή κι αντιπαθιόμαστε ακόμα, έχουμε τουλάχιστον κρατήσει μεταξύ μας τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια.

Βδέλυγμα // Renegade Instruments // Δ.Π.

10 μη χιπ χοπ artists που είναι πιο βοηθητικοί για το χιπ χοπ από όσους νομίζουν ότι το χιπ χοπ τελείωσε στα 90s

(links για να ακούσετε θα βρείτε διαβάζοντας το άρθρο)

Korn 

Οι νουμεταλάδες με τη μεγάλη, βαριά και ζιγκ ζαγκ καριέρα είναι στη λίστα γιατί επανέφεραν τα old school στοιχεία του χιπ χοπ στη mainstream κυκλοφορία στα μέσα των 90s και έπειτα. Ακριβώς την περίοδο που στη χιπ χοπ παραγωγή υποτίθεται ότι τα breaks των 70s ήταν μόνο για καλό μεμονωμένο cut αυτοί τα πήραν, τα έπαιξαν με τον ντράμερ τους, αναζωογόνησαν μιαολόκληρη τεχνική που καλώς ή κακώς (κακώς δηλαδή) το boom bap στη δεύτερη φάση του έτεινε να αντικαταστήσει με υπερκομπρεσσαρισμένες μπότες. Έβαλαν στο μικρόφωνο των δίσκων ή των συναυλιών τους μεγάλες μορφές του ραπ και έδεσαν τα νεοφερμένα ξεκούρδιστα μπάσσα τους με τεχνικές 30 χρόνων πριν. Καθόλου τυχαία, πλέον σαμπλάρονται αντί νασαμπλάρουν, όπως έκανε ο Danny Brown στον τελευταίο δίσκο του. 

Diss-άρουν: Αυτούς που νομίζουν ότι το αυθεντικό χιπ χοπ βγήκε 20 χρόνια μετά το πρώτο χιπ χοπ. Λολ. 

Hypnotic Brass Ensemble 

Η κομπανία μουσικών που έφτασε από τις υπόγειες διαβάσεις της Νέας Υόρκης ή τους σταθμούς Μετρό σε βραβευμένο soundtrack οσκαρικής ταινίας είναι μια τεχνικά άρτια μπάντα πνευστών όπως λέει και το όνομά τους. Ο Mos Def τους αγάπησε πρώτος, κι είναι απ' τις φορές που η πρώτη αγάπη μένει μέσα σου. Jazz πιατίνια ολοκληρώνουν ισορροπημένες μελωδίες πνευστών με δύσκολους ρυθμούς που θυμίζουν το πειραματικό χιπ χοπ που ξεπήδησε 10 χρόνια πριν αυτούς στα μέσα των 90s. Έχουν κυκλοφορήσει αρκετούς δίσκους, πάντα χρωματιστούς και πάντα δυσεύρετους διαδικτυακά. 

Diss-άρουν: Αυτούς που περιορίζουν το τι είδους όργανα χωράνε στο χιπ χοπ. 

Badbadnotgood 

Σε περίπτωση που η αισθητική σας κολλάει απόλυτα με τους bbng, προσοχή, δε σημαίνει ότι είναι κάποια χιπ χοπ μπάντα ή κάποιοι μουσικοί που τους παίρνεις για να παίζουν χιπ χοπ. Είναι μια αυθεντική jazz μπάντα με τον όρο των 50s, δηλαδή δημιουργία μέσω ακατάσχετου τζαμαρίσματος που μετουσιώνεται σε καλά στημένα ακόρντα, όσο μακρά και αν είναι και προς όποια κατεύθυνση κι αν πηγαίνουν. Έχουν κυκλοφορήσει 4 δίσκους με το όνομα τους σκέτο και κάποια ακόμα προτζεκτ με Mcs. Είναι πολύ νέοι, οι νεότεροι του θέματος και τους εμπιστεύονται από πολύ μεγάλοι μέχρι πολύ παλιοί. 

Diss-άρουν: Τη μουσική αμάθεια αυτών που ενοχλούνται με τον τίτλο του κειμένου. 

Antonio Sanchez 

Ντράμερ κυριολεκτικά με την Whiplash έννοια. Παρανοϊκές ικανότητες, τρομερό συχνοτικό φάσμα δημιουργιών, ένα soundtrack υπέρτατο ρίσκο που βγήκε αρτιότατο μόνο με drums και μεγάλη ανανέωση για τους jazz drummers με μια έννοια. Το soundtrack που έκανε είναι ό,τι καλύτερο έχω ακούσει χωρίς στίχους τα τελευταία 5 χρόνια. 

Diss-άρει: Ξέρω γω, οποιονδήποτε φτιάχνει χιπ χοπ με έτοιμα kits από torrents, οκ ένα μεγάλο ποσοστό του χιπ χοπ παραγωγικού πληθυσμού. 

Max Roach 

Ο προηγούμενος της λίστας αποκλείεται να μην έχει μελετήσει σα τρελός τον Ρόουχ. Χαρακτηρισμένος από πολλές και διαφορετικές μεριές ως ένας από τους καλύτερους drummer που υπήρξαν. Υπεύθυνος για τον ήχο ή στροφές του ήχου πολλών και διαφορετικών μουσικών, Miles Davis με Dizzy Gillespie σε απ' ευθείας σύνδεση. Χρησιμότερος για το σύγχρονο velocity στα drums που όλοι οι στοπιχειωδώς σοβαροί χιπ χοπ παραγωγοί πειράζουν πια. Εννοώντας τη δύναμη χτυπήματος των drums που δε χρειάζεται απαραίτητα να είναι η ίδια σε όλο το κομμάτι, ούτε στην ίδια στροφή τους κομματιούς ούτε στο ίδιο μέτρο η ίδια. Μιας και είμαι μουσικός, υιοθέτησα πλήρως αυτό στα προτζεκτ που έβγαλα αφότους εξοικειώθηκα πλήρως με το νέο Setup που έχω σπίτι μου τα τελευταία χρόνια. Απλά ο Ρόουχ έκανε αυτό πριν 55 χρόνια και είχε παραδώσει στους χιπ χοπ μουσικούς ένα όπλο. Χρησιμοποιήστε το. 

Diss-άρει: (Τεχνικά φυσικά) το 85% της εγχώριας χιπ χοπ παραγωγής.

Deftones

Το nu metal σε όνομα συγκροτήματος. Όχι rap metal, όχι rap rock. Nu-metal. Μακρόσυρτες συνθέσεις, ένας άνθρπος να ασχολείται μόνο με το sampling, καθένας στο πόστο του και ένα σύνολο που συγκινεί πρώτα και μετά προκαλεί banging, ανατρέποντας αισθητικές παγιωμένες στο μεταλ. Εξαιρετικά προσεκτικοί στις χιπ χοπ παρεκλίσεις, λίγα πράγματα και καλά, κυρίως αισθητικά αφού μόνο ο B Real βρήκε κανονική θέση δίπλα τους σε δημιουργία. Ψάξτε που, εύκολο είναι. Δημιούργησαν τόσο μακρόσυρτες συνθέσεις που συνεπήραν τους συνομίληκους παραγωγούς της περιοχής τους σε όμορφα χιπ χοπ μονοπάτια. Κατάφεραν να ανανεώσουν τη δυτική ακτή παραγωγικά, ώστε το g funk να μη πεθάνει χωρίς να αφήσει τίποτα.

Diss-άρουν: Όποιον δε τους ψάχνει.

Mars Volta

 Ισορροπώ σε αυτό το κείμενο από το άγνωστο στο πολύ γνωστό, οπότε μη φύγετε, διαβάστε το. Ο τρόπος που ξεκινούν οι δίσκοι τους είναι περίπου 4 είδη μουσικής παρέα, κι όμως τα πλήκτρα του De-loused In The Comatorium και η radio lo-fi είσοδός σε αυτό θα μπορούσε να έιναι νέος κανόνας για πετυχημένες χιπ χοπ δημιουργίες. Ή βασικά είναι ήδη μιας και ο χρόνος κυλάει. Ο El-P έχει τσιμπήσει πολύ αυτό το στοιχεία(και τους ίδιους βέβαια φτιάχνοντας μαζίκομμάτια) κολλώντας το στα τόσα άλλλα δικά του. Μπορεί να μοιάζει παράνοια ο ήχος τους αλλά δεν είναι ούτε περίεργων ρυθμών απαραίτητα, τα 4/4 τραβηγμένα στα όριά τους είναι συνήθως ούτε μπουχτισμένος- δε σαλαμοποιεί. Υπεύθυνοι κατ' εμέ για την επαναφορά στις χιπ χοπ παραγωγές της μελωδικής κιθάρας και όχι μόνο των riffs που γίνανε πασέ κομπόστα τα χρόνια πριν αυτούς.

Diss-άρουν: Ε ξέρω γω, όποιον χιπχοπα λέει “ακούω τα πάντα και όχι μόνο χιπ χοπ”. Καλά και χιπ χοπ γενικά να άκουγες μόνο, τους Mars Volta θα τους άκουγες.

Yanni

Ναι αυτός. Ο ντόπιος με το όνομα σαν ψευτογκλάμουρ μάρκα κρασιού. Πληκτράς με πιο διεθνή και αναγνωρισμένη φήμη δε γίνεται. Με κάποιον τρόπο που δεν έχω καταλάβει, έχτισε με improv πλήκτρα πολύ απλές συνθέσεις που μείνανε στο μυαλο σαν “α αυτό”. Κατοχυρώθηκε στη μουσική συνείδηση δυστυχώς ως ο Vangelis όταν δε βρίσκεις Vangelis, κάτι και τιμητικό και υποτιμητικό μαζί. Επηρέασε όμως τους πρώτους πληκτράδες που εμφανίστηκαν στα χιπ χοπ γκρουπς, ή τις πρώτες χιπ χοπ παραγωγές που έδιναν όντως κάποιο κανονικό ρόλο στα πλήκτρα. Είτε μιλάμε για τους Public Enemy, είτε για του Jurassic 5, είτε για τους Atmosphere. 
 
Diss-άρει: 
Όποιον δεν έπιασε τη ρίμα του Bronson, του Action, για τον “Ιάννη”. 

Charles Bradley

...λέω και κλαίω. Πιο γλυκός κι από πετυχημένο μελομακάρονο, πιο μελό κι από βραστό μακάρονο. Μπλουζίστας μορφή της αμερικάνικης σκηνής των λίγων βασικά χρόνων, εκτός και εντός εποχής σα τροπικό φρούτο το χειμώνα. Είναι σαν οι άλλοι του ήχου του να είναι πολύ παλιοί, κι αυτός ακόμα παλιότερος, αλλά ανανεώνει μια φόρμα που δε τη λες και μη κορεσμένη. Ανοίγει δρόμους για όλη τη μαύρη μουσική είτε βγάζοντας δισκάρες είτε σα το συμπαθητικό φετινό του δίσκο. Με πολύ βοηθητική και δουλευταράδικη εταιρία από πίσω του και εξπλίζοντας παραγωγούς που επιμένουν στη soul και τα blues. Δεν άντεξα να μην τον σαμπλάρω έστω και όχι στο κανονικό release του δίσκου X. θα τον βρείτε όμως κάπου κρυμμένο στα 135bpm.

Diss-άρει: Κανέναν. Τους αγαπάει όλους. 

Renegade Instruments,το καλύτερο χιπ χοπ είναι το χιπ χοπ τη στιγμή που αναρωτιέσαι ποιο είναι το καλύτερο χιπ χοπ

O Max Roach

Νέος Δίσκος Renegade Instruments - X

(scroll down for English)

Ο νέος ορχηστρικός χιπ χοπ δίσκος του Renegade Instruments μόλις κυκλοφόρησε.
Ακούστε τον, δείτε τα video clips, 'Night Bandits' και 'No' και αγοράστε τον.

Παραγγελίες δίσκου CD: renegade.gcl@gmail.com ή bit.ly/RIXbandcamp ή
Ελεύθερο stream youtube: bit.ly/RIXyoutube
itunes: bit.ly/RIXitunes
spotify: bit.ly/RIXspotify
tidal: bit.ly/RIXtidal

Καταστήματα
Μοναστηράκι/Ψυρρή:  
- Imantas (Σαρρή 46) - Syd Records, Πρωτογένους (πλησίον Barret)
Κέντρο, Εξάρχεια: 
Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο (Φειδίου 14 πίσω από Τιτάνια-Ρεξ)
Πετράλωνα: 
Amoni Bibliopwleio, Πλατεία Μερκούρη
Λιβαδειά:  
Polytropomusichouse
Θεσσαλονίκη: 
Lotus Record Shop, Σκρα 7-9 http://lotus.gr/record_info.php?ID=44877

Σύνθεση, Παραγωγή, Μίξη, Mastering, Scratch(εκτός από τα παρακάτω)

Renegade Instruments

Στο δίσκο συμμετέχουν:

Dj Sun

Dj Gzas

Το artwork 
δημιουργήθηκε μερικώς και επιμελήθηκε εξ ολοκλήρου:

ο Πάνος "Devnull" Λουκίσας

Στοιχεία του artwork

Φωτογραφία φίσας Κώστας Πολύδωρος

Σκίτσο εξοπλισμού: Wezrap (από Νεκρούς Από Κούνια)

Το video clip του 'Night Bandits

σκηνοθέτησε και κινηματογράφησε ο Yorgos Delis,

το σενάριο γράφτηκε από τον Renegade Instruments.

Το video clip του 'No'

δημιούργησε ο Μάξιμος Χάλμπερτ

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~  ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

The new instrumental hip hop album from Renegade Instruments has just been released.
Listen to the album, buy it and watch the video clips for 'Night Bandits' and 'No'
 
Buy options
CD orders: renegade.gcl@gmail.com ή bit.ly/RIXbandcamp ή
Free Youtube Stream: bit.ly/RIXyoutube
itunes: bit.ly/RIXitunes
spotify: bit.ly/RIXspotify
tidal: bit.ly/RIXtidal

The 'X' LP will be out on 28/10
on CD
and Itunes, Spotify and Tidal for stream and purchase.

Composed, produced, mixed, mastered, scratches by

Renegade Instruments

Featuring

Dj Sun Dj Gzas

On ArtworkPanos Devnull

On artwork's elements

Poster photo: Kostas Polydoros

Sketch: Wezrap (of Nekri Apo Kounia)

'Night Bandits' video clip directed and filmed by

Yorgos Delis

written by Renegade Instruments

'No' video clip created by

by Maximos

Μια 15άδα τραγουδιών "που άλλαξαν το χιπ χοπ"

Την άνοιξη του 2016 ο Θύμιος Μαυροβουνιώτης μου ζήτησε να κάνουμε μια συνέντευξη στη ραδιοφωνική του εκπομπή για το ελληνόφωνο χιπ χοπ. Την κάναμε μαζί με το Βδέλυγμα.
Μπορείτε να την ακούσετε πατώντας εδώ.
Στη συνέντευξη, η αλήθεια είναι χωρίς να ρωτήσω τον Θύμιο, ετοίμασα μια 15άδα τραγουδιών "που άλλαξαν το χιπ χοπ". Η λίστα δεν είναι αξιοκρατική, απλά τη ρύθμισα στην τύχη για να βολεύει λίγο να τα ακούτε και στη σειρά άμα θέλετε. Στη λίστα έχω επίτηδες τραγούδια που εξυπηρετούν λίγο τεχνικά ζητήματα που σκέφτομαι ότι έπαιξαν ρόλο, τραγούδια που δεν είναι απαραίτητα τα αγαπημένα μου των καλλιτεχνών που παραθέτω(χαρακτηρηστικό του Rjd2 πχ). Τη δημοσιεύω σήμερα με λινκ για να ακούτε κι όλας. Σίγουρα με πόνο άφησα πράματα έξω, αλλά στα βασικά και από το μηδέν να ξαναδιάλεγα δε θα υπήρχαν μεγάλες διαφοροποιήσεις. Επίσης όλα τα κομμάτια είναι μετά το 1987 και σίγουρα δυο χρόνια πιο παλιά από τη σημερινή μέρα γιατί για να άλλαξαν το χιπ χοπ πρέπει να το παρέλαβαν σε μια μορφή σχετικά ακατέργαστη όπως το '80 ή να έχουν τα κομμάτια προλάβει έστω να διαμορφώσουν νέες τάσεις.

Beastie Boys - Looking Down A Barrel Of A Gun




Atmosphere - Scapegoat




Dynospectrum - Evidence Of Things Not Seen




 X-Ecutioners - Theme Song




RJD2 - De L' Alouette

 


Mood - Karma







Company Flow - Collude Intrude

 
Eminem - Just Don't Give A Fuck (original)

 


Dj Shadow - Building Steam With A Grain of Salt




 Gangstarr - Step In the Arena

 


Jay-Z - Takeover




Jaylib - The Red




Kanye West - New Slaves

Run The Jewels - Jeopardy

Adrian Younge & Ghostface - Enemies (feat. Delfonics)

Δίσκος "X": Ένα μανιφέστο για ένα δίσκο που δε διεκδικεί αυτό το χαρακτηρισμό

    

      Λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου σε 2016, ένας σκληρός δίσκος 2TB έπεφτε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες σε κώμα στο δωμάτιο του πατρικού μου σπιτιού. Η πόλη που μέσα στη γκαντεμιά της με ευλόγισε να καταφέρω να ακούω και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 είχε υπενθυμίσει τα προβλήματα της με αυτό τον οικτρό τρόπο. Μαζί του ο σκληρός δίσκος έπαιρνε και περίπου όλα τα κυκλοφορημένα και ακυκλοφόρητα projects του Renegade Instruments από το 2007 ως το 2015. Επίσης έπαιρνε μαζί και μια ηλεκτρονική μουσική βιβλιοθήκη που περιλάμβανε οτιδήποτε αγόρασα ή κατέβασα σε μουσική από το 2000 και έπειτα. Η αλήθεια είναι ότι ξέροντας πως θα μπω χειρουργείο για το δάχτυλο καταλάβαινα ότι και πριν και ιδαίτερα μετά δε θα είχα και πολλά πράγματα να (μπορώ να) κάνω άμεσα οπότε σκεφτόμουν να κάνω remaster τον παλιό μου δίσκο TheDeath of Victor Serge- τον θεωρώ ό,τι καλύτερο έχω βγάλει ως τώρα κι ας μη μπορεί συμφωνήσει και κανένας άλλος με αυτό. Βρέθηκα έτσι με ένα worksystem που είχε ας πούμε τα βασικά αλλά στην ουσία έπρεπε να ξεκινήσω από ένα κάποιο σημείο μηδέν. Αυτό το σημείο μηδέν σε συνδυασμό με τη σχετική καθήλωσή μου με έκανε τη μία να νοιώθω ότι δε μπορώ να φτιάξω τίποτα, μετά να υπερενθουσιάζομαι όταν φτιάχνω κάτι και μετά πάλι να απογοητεύομαι όταν δε φτιάχνω στα καπάκια κάτι που να μου αρέσει εξ ίσου. Πάλι καλά κοντρόλαρα λίγο αυτό τον κύκλο υπέρ μου, δηλαδή και έφτιαξα τραγούδια που να είναι συνεκτικά μεταξύ τους και μπητ για ραπ προκύψανε(κάποια τα κάνανε κομμάτια και κυκλοφορούν ήδη) και τα πήγα καλά με την απογοήτευση.

~ · ~

     Η αλήθεια είναι πως η περίοδος δημιουργίας του δίσκου, από τις αρχικές ιδέες και στήσιμο των κομματιών μέχρι τον τελικό προγραμματισμό κράτησε κάτι λιγότερο από 3 μήνες οπότε δεν έχω παράπονο. Με τα κριτήρια που έχω πλέον για ένα δίσκο που ασχολούμαι και είναι και σκληρά αλλά και μη ελιτίστικα, ήταν μικρό διάστημα. Αλλά με το workflow που έχω από το 2013 που ξανάπιασα το production board μέχρι σήμερα, κάτι που εξελιγκτικά έφτασε στο σημερινό τρόπο δημιουργίας, νομίζω πιο βασικό είναι να έχω μια συγκεκριμένη ιδέα από την αρχή έστω στα βασικά. Ευτυχώς αυτή υπήρχε ή προέκυπτε αρκετά νωρίς σε κάθε κομμάτι. Για παράδειγμα στα ελάχιστα samples που έχει ο δίσκος είναι και μια εκτέλεση της Nina Simone, που καταλάβαινα ότι θα κάνω μια στουντιακή επανεκτέλεση πρακτικά(προσθήκη/σύνθεση κιθάρας, πλήκτρων ανάμεσα στα στοιχεία της). Ή στα κομμάτια που έγραψα για παράδειγμα η χρήση του distortion όπου γίνεται ήταν στοιχείο της αρχικής ιδέας συνήθως, όχι δοκιμές εκ των υστέρων. Βέβαια στη συνολική αισθητική κυρίως ρόλο έχουν παίξει άλλα πράγματα, δυο. Από τη μία η επιμονή στο να ξανακούσω αγαπημένους μου χιπ χοπ δίσκους (και να διαλέξω από αυτους τραγούδια που βάλαμε με το Θύμιο Μαυροβουνιώτη στη συνένετευξη που του δώσαμε με το Βδέλυγμα
). Αγαπημένοι χιπ χοπ δίσκοι είτε μιλάμε για το 1989 είτε για πέρσι. Έτσι κι αλλιώς τέτοιο εύρος έχει η καλή χιπ χοπ μουσική. Εκτός αν έπρεπε ο Grandmaster Flash το 1996 να καρπαζώνει τους Mobb Deep και το sampling τους ή ο Grandmixer DXT να σπάει τα μηχανήματα του Dj Craze επειδή παίζει με traktor. Οπότε ο δίσκος περιλαμβάνει διάφορες αναφορές στις επιρροές μου, ακόμη και αποσπάσματα συζητήσεών τους ή αποσπάσματα από ακαπελλα τραγουδιών τους. Από την άλλη σίγουρα με βοήθησε η εξερεύνηση κάποιων μουσικών σκηνών που δεν είχα καμία ιδέα, όπως η κινηματογραφική μουσική των Ινδών τα τελευταία 60 χρόνια, ή άλλων που είχα κάποια ιδές και γνώση όπως ηλεκτρονικά διαμάντια του 1960-1980. Ο δίσκος που λέτε, αν δεν έχει κάποιος εμβαθύνει τεχνικά σε προηγούμενες κυκλοφορίες μου(κάτι που έτσι κι αλλιώς δε βοηθάει και σε κάτι από μόνο του), μάλλον θα σας ξενίσει. Οι βασικοί λόγοι είναι ότι είναι ένας σοβαρός δίσκος, δεν έχει την ειρωνεία του Ρεμπελ-μια ειρωνία που ο δίσκος Ρεμπελ την είχε για σφραγίδα του, δεν ασχολείται “με τους άλλους”, αλλά με προσωπικά βιώματα είτε με προσωπική αντιμετώπιση σε κοινωνικές διεργασίες και επίσης είναι σκοτεινός, νομίζω έχει συνολικά μόνο 1,5 - 3 λεπτά στοιχειωδώς “φωτεινού” ήχου. Η άποψή μου είναι ότι είναι και (ελεγχόμενα σε ένα βαθμό, ανεξέλεγκτα σε έναν άλλο) πειραματικός και "ποπ" ταυτόχρονα. Πολλά περισσότερα για τον ήχο του δίσκου θα βρείτε στο www.renegadeXinstruments.tumblr.com< που περιλαμβάνει κατά βάση ακυκλοφόρητο υλικό από τη δημιουργία του δίσκου, υλικό που δε βρίσκεται στα (άλλα) social media όπως πχ 4

Audio Log
που έφτιαξα εξηγώντας βασικά στοιχεία του. Στο δίσκο συμμετέχουν δυο καλοί djs και φίλοι. Ο DJ Sun, πρώην μέλος των Freedom of Speech που πέρα από τα scratches στο πιο αισθησιακό κομμάτι του δίσκου αυτού έχει συνεισφέρει στη μουσική μου με πολύτιμες συμβουλές τα τελευταία 3 χρόνια. Επίσης ο Dj Gzas, από τους πιο εξελιγμένους dj που ξέρω αυτά τα 4 τελευταία χρόνια που είμαι μόνιμα Αθήνα που συμμετέχει σε ένα σκοτεινό βαρύ scratch interlude. Θεματολογικά ο δίσκος είναι αρκετά έντονος, θα υπάρχει ανάλυση στο ένθετο της κυκλοφορίας τουλάχιστον για τα κομμάτια που χρειάζεται ανάλυση-δε θέλω να τα βαφτίζω εκ των υστέρων άλλωστε. Πάντως υπάρχει αρκετό πολιτικό σχόλιο, εμφανές λόγω των scratch και των cuts σε κάποια σημεία, έρωτας, σεξ, ταινίες, ταξική πραγματικότητα σε διάφορα επίπεδα όπως και αποτυχία, σχόλιο πάνω στην αποτυχία και φιλοσοφία.

Αυτός είναι ο δίσκος “X”, ένα LP κλασσικής διάρκειας(κάπου 40 συνολικά λεπτά), ένας ορχηστρικός χιπ χοπ δίσκος. Ορχηστρικό χιπ χοπ τραγούδι για να καταλάβετε είναι το Ghostwriter του RJD2 ή το Organ Donor του Dj Shadow. Όχι το “γαμάτο μπητ” που έφτιαξε ο κολλητός σας, ο Dj Premier, ένα που κατεβάσατε απτογιουτιουμπ ή ένα 2μπαρο λουπ επί 8. Δε ξέρω αν είμαι για την πρώτη κατηγορία, αλλά σίγουρα με τη δεύτερη έχω μια σχέση πάνω κάτω τέτοια: “αν σας ψήνει αυτό που δεν έγινε τραγούδι πάρτε/αγοράστε το να το ραπάρετε”. Από μικρός πριν 15 χρόνια που ήξερα 2 χρόνια πιάνο κι αυτό ήταν όλο, το μόνο που σκεφτόμουν αν τα κατάφερνα να κάνω χιπ χοπ ποτέ, ήταν να μπορέσω να κάνω αυτό που έκαναν τότε οι 5-10 μουσικοί που υπήρχαν τότε στο είδος, όπως ο Rj και ο Shadow: τραγούδια χιπ χοπ χωρίς ραπ ή τραγούδι. Δε ξέρω κατά πόσο τα κατάφερνα ή θα τα καταφέρω, αλλά να ξέρετε δε σκέφτομαι ούτε το πόσο γαμάτη λούπα θα βρώ ούτε το πως θα κάνω boom bap. Καλύτερα ένας El-P με ηλεκτρονικά πριόνια και rainbow lgbtq ραφτό στο σακάκι παρά ένα κατεψυγμένο παστίτσιο από το Bronx του 1997. Αυτή είναι η επιλογή μου δηλαδή.
Με αυτά και με αυτά κυκλοφορεί στα τέλη Οκτώβρη ο δίσκος. Η μόνη μου παρατήρηση είναι να τον ακούσετε δυνατά, πρακτικά εννοώ όχι από λαπτοπάκι. Οι (σε μεγάλο βαθμό) ηλεκτρονικοί δίσκοι και ακόμη περισσότερο οι δίσκοι χωρίς λόγια δε βγάζουν και μεγάλο νόημα έτσι. Μαζί με το δίσκο θα κυκλοφορήσουν 2 βίντεο κλιπ, το βασικό για το κομμάτιNight Bandits, το πρώτο κομμάτι του δίσκου, και το δεύτερο βίντεο για το No. Η κυκλοφορία του δίσκου θα γίνει σε cd/stream/flac-mp3 download και η διανομή του θα γίνει χέρι με χέρι και σε επιλεγμένα καταστήματα στην Αθήνα και σε μεγάλες πόλεις. Κάποιες μέρες πριν την κυκλοφορία του θα ανακοινωθεί το τι θα περιλαμβάνει η κυκλοφορία στη μορφή του cd και λεπτομέρειες για την παρουσίαση του δίσκου που θα γίνει με καλούς μουσικούς και φίλους την Παρασκευή 18 Νοέμβρη στο Six Dogs. 

~ · ~

Tracklist

1. Night Bandits
2. Use Me *
3. Bosses and The Whistle (κυκλοφορεί ήδη και μπορείτε να το ακούσετε)
4. Peristeri Blues
5. No
6. Fuck Rappers **
7. David Lynch
8. Hard Dialectics
9. Brief History Of Music
10. Leave / Don't Leave

* feat. Dj Sun
* feat. Dj Gzas

~ · ~

www.renegadexinstruments.tumblr.com

Βδέλυγμα - Γάμα μου την καρδιά - Live Video Clip

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε την κυκλοφορία του Live Video Clip του κομματιού Γάμα μου την καρδιά από το Βδέλυγμα.

Η βιντεοσκόπηση και σκηνοθεσία ανήκει στον Yorgos D. και έγινε στην ταράτσα του Renegade Instruments στο Περιστέρι.

Καταγράφει τον τρόπο που εκτελείται ζωντανά στις συναυλίες αυτό το τραγούδι αλλά και άλλα του Βδελύγματος.

Pads έπαιξε ο Renegade Instruments και μπάσσο ο Δημήτρης Πάσχος (Indico).

 

Αναλυτικά credits:

Στίχοι, Ερμηνεία: Βδέλυγμα

Μουσική Παραγωγή, Live Pads: Renegade Instruments

Μπάσσο: Δημήτρης Πάσχος (Indico)

Μίξη, Master: Renegade Instruments

Filmed by Yorgos D

Τα κουπλέ είναι από τα εξής κομμάτια:

Βδέλυγμα - Γάμα μου την καρδιά feat. Sonder

(από τον σόλο δίσκο Κρέμα)

Renegade Instruments - Δάπεδο feat. Βδέλυγμα

(από τον δίσκο Ρεμπελ)

Links:

Βδέλυγμα

www.facebook.com/mcbdelygma

www.soundcloud.com/bdelygma

www.bdelygma.blogspot.gr

Renegade Instruments

www.facebook.com/RenInst

www.soundcloud.com/renegadeinstrumentsbe­ats

www.renegadeinstruments.blogspot.gr

Δημήτρης Πάσχος (Indico)

www.facebook.com/profile.php?id=10001169­8354479

Παραγγελίες για το Κρέμα EP: tony2292@gmail.com

Ημερολόγιο σκέψεων, τουρ καταστρώματος ή πως να πιείτε freddo espresso με 1,45 αντί για 3,80 στο καράβι"

Η δημοσίευση αυτή έχει δυο χαρακτηριστικά, είναι μακροσκελής και γράφεται στο πλοίο γυρνώντας από το mini tour στην Κρήτη με το Βδέλυγμα, τον Σοντερ και τον Δημήτρη Πάσχο. Το πρώτο γιατί δε γράφω πια ούτε μακροσκελή fb posts ούτε πύρινα πολεμικά. Για τους λόγους μου που θεωρώ σωστούς. Αλλά κυρίως γιατί έχουν γίνει πολλά που θα ήθελα να υπεραναλύσω αλλά ο πολύς αχρείαστος χρόνος υπάρχει μόνο σε κάτι τέτοιες στιγμές. By the way αν θέλετε να μάθετε πως απόλυτα νομότυπα να πιείτε freddo espresso με 1,45 αντί για 3,80 στο καράβι μη διστάσετε να με ρωτήσετε. Αλλά κάτι έλεγα ότι θα πω “για τα πολλά που έγιναν”. Ακουμπάν και δεν ακουμπάν το χιπχοπ και τη μουσική εν γένει, ακουμπάν και δεν ακουμπάν την πολιτική και την μισθωτή εργασία. Δηλαδή τα κάνουν όλα. Πολιτιστικά-πολιτικά φεστιβάλ, σεξισμός, τουρ και ταξική πάλη λοιπόν.

Θα αρχίσω από το τελευταίο οπότε αν λέμε τώρα θέλετε να διαβάσετε κάτι πιο προχώ, να ξέρετε αυτό εδώ είναι κι όχι το αν ο Σύριζα αποφάσισε να διαλύσει με καπιταλιστικό αριστερισμό το φοιτητικό κίνημα και το χιπ χοπ κίνημα και πήρε όσο έπαιρνε το σχήμα μου η Πρωτοβουλία Γένοβα στα κακά της. Την Τετάρτη το πρωί μιας, και ξεμέιναμε στο Ρέθυμνο που ήταν η πρώτη στάση του τουρ, πήγα στην απεργιακή συγκέντρωση, στο προαύλιο του ΓΝ Νοσοκομείου. Η μαζικότητα λόγω της πόλης δε μου έδινε να καταλάβω τι γινόταν εκεί που παίζεται το παιχνίδι αλλά χάρηκα γιατί τα ποσοστά συμμετοχής, ειδικά νοσοκομειακών και δασκάλων ήταν αρκετά καλά από ό,τι άκουσα από τον κόσμο. Στην Αθήνα όμως, οι φωτογραφίες ήταν ενδεικτικές, νομίζω έχει να γίνει τόσο πυκνή διαδήλωση από την Πανεργατική απεργία του Φλεβάρη. Κρατούμενο αυτό για όσους ξιφουλκούν όλη μέρα στο fb για ταξικό μίσος αλλά ασχολούνται με ζητήματα που είναι low cost κλάσμα της ταξικής πάλης. Συνεχίζουμε οπότε. Μπορούμε να κάνουμε ένα μεγάλο απεργιακό κίνημα, γιατί ήδη γεννήθηκε. Άρχισε να περπατάει παιδιά.

<1 span="">

Σεξισμός και σεξουαλικότητα, μεγάλο κεφάλαιο. Δεν ξέρω αν φταίει η επίμονη ανάγνωση του Ένγκελς ή οι εκπληκτικές εισηγήσεις που έχω ακούσει στα φεστιβάλ του κόμματός μου, αλλά παιδιά, ας ξεκινήσουμε πρώτα από το ότι ζούμε σε μια κοινωνία που η μόνη έκδοση της σεξουαλικότητα που δεν είναι ταμπού είναι η κουλτούρα του ξέκωλου, βγήκε και ένα βίντεο κλιπ μάλιστα που το επιβεβαιώνει και φυσικά κι αυτή σε ετεροφυλική έκδοση. Κάθε άλλη αναφορά στη σεξουαλικότητα συνήθως αντιμετωπίζεται στην καλύτερη με αντιδράσεις τόσο ταμπού όσο αυτή του κοβερ του ομώνυμου επιτραπέζιου παιχνιδιού. Οπότε η πρόκληση που δεν είναι κομμάτι της σεξιστικής κυρίαρχης ιδεολογίας είναι αυτή που σε ένα βαθμό καταργεί τα υποκείμενα. Τα κομμάτια που μειώνουν τις γυναίκες, τους γκέη, τις λεσβίες και γενικά ό,τι “βγαίνει” σε άνθρωπο και το θέλει μειωμένο η κυρίαρχη ιδεολογία, δεν είναι το πρόβλημα τους ότι μιλάνε για σεξ, κάβλωμα και καλό ξεκάβλωμα, το πρόβλημά τους είναι η δημιουργία υποκειμένων και αντικειμένων της σεξιουαλικότητας και η χρήση ενεργητικών και παθητικών σεξουαλικώς εκφραζόμενων ανθρώπων. Αν συμφωνούμε εδώ, φίλε από τη συλλογικότητα που επι σκηνής και από μικρόφωνο διαμαρτυρήθηκες στο Βδέλυγμα, να μας πεις τι μουσική και τι στίχους ακούς. Γιατί αυτό που κάνει σε κάποια κομμάτια ο Αντώνης σε γκέη έκδοση, δε ξέρω καν αν υπάρχει ακριβώς σε στρέητ έκδοση(κάτι δηλαδή που αντιβαίνει τον από πάνω κανόνα), οπότε ή ο καπιταλισμός βρήκε ένα γκέη να του κάνει τη δουλειά ή μας μετράει λάθος το youtube τα views και έπρεπε να έχουμε αυτά του σεξιστή που έκανε το dab. Κάτι άσχετο με το συγκεκριμένο αλλά σχετικό με τη σεξουαλικότητα και συζητήσεις που είχαμε τελευταία, είναι ότι δε ξέρουμε πως θα είναι η σεξουαλικότητα στον κομμουνισμό, αλλά αυτό που σίγουρα δε θα είναι, είναι σχετικά σταθερές και ετεροφυλόφιλες σχέσεις. Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ του '80. Μήτρα της γενιάς μας, κυριολεκτικά, μεταφορικά και καθόλου υποτιμητικά. Οπότε λέω ότι όσο δεν είχαμε σοσιαλισμό οικονομικά το 80, άλλο τόσο δεν είχαμε και κομμουνισμό σεξουαλικά.
 

“Καλά θα παίξει ο Λεξ για φεστιβάλ του Συριζα;”. Δεν ξέρω γιατί τόσος ντόρος αλλά η πλειοψηφία των πολύ γνωστών καλλιτεχνών (κάθε μουσικής) παίζουν συνήθως με διοργανωτή/έδρα ένα χώρο μέσων παραγωγής(κτίριο, ηχητικά, μικρόφωνα κλπ κλπ) που τα έχει ένα αφεντικό. Οπότε καταλαβαίνω το ότι ο Σύριζα είναι αυτό που είναι, αλλά και ο Λεξ είναι αυτό που είναι, κι όποιος νομίζει ότι οι πολιτικές απαιτήσεις από έναν Λεξ πρέπει να είναι επιπέδου ριζοσπαστικής πολιτικής, συγγνώμη αλλά στον πλανήτη Γη υπάρχουν άλλες επιστήμες για να ασχοληθούν με τέτοια πράγματα. Όχι η πολιτική. Σε έναν πλανήτη που οι ταξικές κοινωνίες διαδέχονται, εξελίσσονται και εν τέλει θέλουμε να καταργηθούν οι κρίση ανθρώπων και ομάδων για την πολιτική τους συνέπεια γίνεται σε διαδρομές πολιτικές που είναι όντως διαδρομές και όντως πολιτικές. Αν είναι να κρίνουμε τις επιλογές των καλλιτεχνών εν γένει με πολιτικό αντικαπιταλιστικό κριτήριο διαλέξτε άλλη παρέα. Ο καλύτερος μουσικός που ξέρω στην Ελλάδα δεν έχει καμία επαφή με την πολιτική άλλωστε, τι να κάνουμε συμβαίνουν κι αυτά, δε γίνεται κάθε γενιά να βγάζει και ένα Μίκη. Βέβαια με πολιτικό πρώτα και με μουσικό μετά κριτήριο πρέπει να κρίνονται οι ηγεσίες κομμάτων που οργανώνουν πολιτιστικά-πολιτικά φεστιβάλ. Οι ηγεσίες κομμάτων της αριστεράς με οργανωτές, στελέχη, μουσικούς που ασχολούνται με το πρόγραμμα ενός φεστιβάλ μας έχουν προσφέρει κατά καιρούς τόσα αχρείαστα βατόμουρα που θα θέλει ένας μέσος ακροατής να κάνει φίλο το Λεξ μετά: Βουρλιώτη στο Τρίτση, Asian Dub ασταμάτητα σε βαθμό σκορπιον-ισμού της μπάντας μέχρι να ξεκολλήσει η φάση από 3-4%, Ματιάμπα για πάντα στο Τρίτση, Σαββόπουλο στο πεδίο του Άρεως παλιά μέχρι να βγούμε από την ΕΟΚ, κομμουνάρικα αφιερώματα Μίκη κι ας είναι πιο ΕΠΑΜ κι απ' τον Καζάκη, και όλα αυτά πριν καπνίσω δυο τζούρες απ' το τσιγάρο μου. Οπότε τα μέλη ή φίλοι/ες οργανώσεων που έχουν προπαγανδίσει τά άνωθεν να μου κάνουν τη χάρη, αλλά αν η ηγεσία τους έχει χαμηλότερο κριτήριο από το Λεξ, λέω ότι δε φταίει ο Λεξ. Βέβαια ένα φεστιβάλ που οργανώνεται από πολιτική σκοπιά μεν(που δεν είμαι και πάντα σίγουρος) αλλά με κράχτη τους μουσικούς όποια δικαιολογία κι αν έχει χρωστάει την ύπαρξη του στη δημιουργία ενός προτύπου. Ποιο πρότυπο; Μα φυσικά τα πανηγυρικά φεστιβάλ της μεταπολίτευσης, μιας τρομερής περιόδου εργατικών αγώνων και ριζοσπαστισμού, για της οποίας τους πραγματικούς πρωταγωνιστές η επίσημη αριστερά του τότε επιφύλασσε μια γερή δόση σαπιόκρασων (αρκετές δεκαετίες πριν κατακλείσουν τα Περίπτερα και με σπρώξουν ορμητικά στα ενεργειακά ποτά), λαϊκού τραγουδιού και τον προαναφερθέντων τραγουδοποιούν που με λίγες εξαιρέσεις στοιχειώδους τιμιότητας άλλοι κατέληξαν στις αυλές της ΝΔ να παίζουν τους κωμικούς και άλλοι στο να γράφουν κομμάτια για τον Νταλάρα, που έτσι κι αλλιώς δεν έχει και μεγάλη διαφορά. Αν υπάρχει ιστορικός των φεστιβάλ στην Ελλάδα θα έπρεπε να γυρίσει πίσω σε εκείνη τη δεκαετία και να πάρει μετά το κίνημα ατόφια τη σύγκριση εκρηκτικής ριζοσπαστικοποίησης από τη μια και τελειωμένου ροζέ να κολλάει σε πάτους φθαρμένων από την απεργία και τη δουλειά 70s sneakers στην Αλεξάνδρας. Οι εργάτριες και οι εργάτες, η νεολαία, διασκεδάζουν, βγάζουμε γούστα, δεν χρειαζόμαστε πολιτικές συζητήσεις που είναι η ομιλία της ηγεσίας, άντε και μερικών φίλων και προς το τέλος αν διαολεμένο ξεκούρδισμα κιθάρας ή ένα γαμάτο μπητ για να μας παίρνει το μυαλό. Θέλουμε πραγματικές συζητήσεις, αντιπαράθεση με κανόνες κι όχι καφενείο, debate στο κίνημα-όχι για το ποιος θα φέρει το κοντινότερο σε rolling stones ή dead prezz. Ας λυθεί το πρώτο σε κάποια φεστιβάλ, και μετά θα φέρω τους Run The Jewels, εγώ με υποθήκη το σπίτι μου αν αλλάξει η δομή κάποιων φεστιβάλ.

Δε σας έχω όμως πει τίποτα για το τουρ, και είναι κρίμα. Κρίμα για αυτό το γαμάτο νεό ράπερ που αν υπήρχε διαδικασία υπογραφής συμβολαίων θα έπρεπε να δώσουμε λεφτά να τον υπογράψουμε. Για τον άνθρωπο που με τραγούδια και λόγια εξήγησε σε ένα κοινό αποτελούμενο από ένα ποτ πουρί της ρεθυμνιώτικης κοινωνίας πράγματα που άλλες εποχές θα ήταν πολιτισμικό σοκ. Για το καλύτερο λαηβ που έχουμε κάνει ποτέ βασικά αναλογικά με το πόσο σάπια πέρασα(Ρέθυμνο). Για το Δημήτρη που όλη την κριτική σκέψη και αυτοσυγκράτηση την έμαθε στο ωδείο, κι έτσι παραλάβαμε έναν άνθρωπο που σου καίει το μυαλό και τη διαλεκτική μέχρι να πιάσει το μπάσσο αλλά μετά ακούγεται σαν ένας πολύ καλός μπασσίστας που άκους σε ξένα γκρουπ. Προσωπικά το τουρ ήταν κουραστικό με έναν περίεργο τρόπο, δε με έκανε ποτέ να κοιμηθώ πολύ κι ας είχα το χρόνο κάποιες φορές, με έκανε σίγουρα πιο συντονισμένο και πιο οργανωτικό όμως. Στο Ρέθυμνο είχα τόση υπερένταση πχ, που για να βγάλω το Γάμα μου την καρδιά στα 80bpm, το σκεφτόμουν στα 75, να κάτι που δε μου είχε τύχει. Στα Χανιά είχα χαρεί τόσο που έστησα πικάπ χωρίς “ποδαράκια” πάνω σε ένα παλιό μπαρμπρίζ που έχει το όμορφο μπαρ για decks και δε κούναγε καθόλου, που μάλλον έκανα τα καλύτερα σκρατς της ζωής μου. Στο Ηράκλειο πήγα να κάνω το κόλπο και να βγάλω έναν ηχολήπτη από το καπέλο όπως το Δεκέμβρη αλλά κάποια πράγματα είναι ανθρωπίνως αδύνατα. Με διέλυσε μουσικά αυτό το πράγμα, αλλά είμαι σε περίοδο που τελειώνω το δίσκο μου και δε θα ασχοληθώ με τεχνικά προβλήματα άλλο. 

Ξέρω ότι το Σάββατο 25/6 θα έχω ένα πρωτότυπο ριζοσπαστικό στιχουργικά σετ αφιερωμένο στους The Coup στη γιορτή της Εργατική Αλληλεγγύης στον κήπο του Συλλόγου Αρχαιολόγων στην Ερμού που πρέπει να έρθετε νωρίς για να παρακολουθήσετε την πολύ σημαντική συζήτηση ένα χρόνο από όταν χέστηκε η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα με το Όχι, την Παρασκευή στις 31/6 θα έχουμε ένα ωραίο σετ με το Βδέλυγμα και έναν mc guest στο Μικρό Καφέ στο Περιστέρι και καλή κορύφωση θα είναι το μεγάλο live τουΧιπ Χοπ Καφενέ στις 9 Ιούλη στην κεντρική πλατεία Περιστερίου όπου θα παίξω live ένα μισάωρο instrumental hip hop πρόγραμμα.